( 163 ) 
zin opgesteld. Beide zullen wel door kameristen zijn berijmd; 
want het lijdt nagenoeg geen twijfel of het beste deel der name- 
looze refereinen zijn uit de pen derzelven gevloeid. Aan het hoofd 
van aile die voorstanders der strijdende Kerk staat, wegens hare 
beroemdheid, Anna Byns , dat fîjne Antwerpsch klopjen : geen 
der kameristen, zoo wij meenen, die gelijk zij zich met den Bijbel 
en de ironie tegen Marten Luther even als tegen Marie n van 
Rossem wapent, en niet zelden partij van tegenstellingen wist te 
trekken, al loopt er bij haar dan ook vrij veel misselijk gerijmel 
onder. Zij verhief de banier, door een aantal andere katholijke 
kampers gevolgd, die heden echter veel belang als politieke stuk- 
kcn aanbieden, en waarover wij, als dusdanige beschouwd, in het 
voorgaande hoofdstnk hebben gesproken. Vele refereinders richte- 
den hunne donderbussen tegen de niiddeleeuwsche begrippen en 
tegen het katholicismus. Uit lioofde der date van een dier stnkken 
roept dit onze bijzondere aendacbt. Het is namelijk een antwoord 
derLeidsche kamer op de Rotterdamsche uitschrijving van 1561 , 
dat keizer Karels censuur-edikt van 1550 stout braveert. In dit 
stuk worden niet alleen de bedevaarlen, maar ook de lieiligver- 
klaring door den Paus aangetast. Men kan daar niet meer op toe- 
passen, watmen gezegd heeft ter verdediging van andere vroegere 
schriften , tegen de geestelijkheid gericlit als men vooruitgeschoven 
heeft, dat men het daarbij nooit op de kerkleer had gemunt. De 
refereinen-prijskamp der Peoene van 1621 had geene hoegenaamde 
strekking meer in den grond, of liever, zoo zij beweren, eene 
weinig christelijke strekking « ’t Deuchden - ryck refereyn » zou 
bekroond worden. De levensbron van dit dichtstuk was, door 
overmate van beidensche zedelijkheid, opgedrongen. 
Wij keeren tôt Holland weder, en wel in dat tijdstip, waarop 
wij het gelaten hebben; namelijk voor de eerste lielft der beeld- 
stormerij. In ’t zelfde jaar van dit vreeselijk voorspel der troebe- 
len, had men in den Briel eenige beelden, benevens den kelk die 
tôt de kapel der broederschap behoorde en verdere toebeboorten, 
op de rederijkkamer die op ’t stadhuis was, verborgen : de dekens 
dezer kamer misbruikten dien kelk, en doemden beelden en mis- 
gewaad ten vure, waarvan zij in 1568 later door den Raad van 
