VOORREDE. 
NDER al de schoonheden, waarmede de Natuur onze aarde tooide, staat het 
plantenrijk bovenaan. 
Dit is zóó waar, dat het niemand, moge hij met het in dit opzigt 
zeker evenmin misdeelde dierenrijk ingenomen zijn zooveel hij wil, of de 
schatten, welke het rijk der gesteenten bevat, alleen vatbaarheid hebben, om hem 
wezenlijke belangstelling in te boezemen, zelfs in de gedachten komen zal deze 
stelling te wederspreken. 
Het is zóó waar, dat reeds vóór ruim honderd jaren, toen men nog geen tiende 
gedeelte der thans bekende planten kende, toen men dus op verre na niet zoo 
goed als wij mi, in de gelegenheid was om de schoonheden, welke het plantenrijk 
oplevert, te aanschouwen en bij gevolg de waarde van het geheel in dit opzigt te 
schatten; dat reeds toen, zeg ik, ofschoon betrekkelijk veel meer op de hoogte in 
de kennis van het dierenrijk en dat der mineralen, de Zweedsche natuurkundige 
ltnnteus, de hervormer of liever de grondlegger [der tegenwoordige kruidkundige 
wetenschap, haar de bij uitnemendheid bevallige wetenschap, de scientia amabilis 
noemde. 
En door honderden na hem werd dat herhaald; herhaald met telkens meer 
klem, met telkens vaster overtuiging, naarmate men, door inniger en vertrouwe- 
lijker omgang, meer en meer met de bevalligheden der bloemgodin bekend werd 
