VI 
en zij als ’t ware jaarlijks nieuwe bekoorlijkheden voor den blik harer bewon- 
deraars ontsluijerde. 
Schoon, treffend schoon is de Natuur, overal, waar men haar slechts met wat 
meer dan gewone opmerkzaamheid gadeslaat. Dit weet iedereen, al berust dit 
weten bij velen op niets anders dan op het gezag van anderen .... of neen, laat 
mij liever zeggen op ’t gezag eener innige overtuiging, doch slechts nu en dan 
verkregen door het een of ander ongewoon verschijnsel of natuurproduct, hetwelk 
toevallig de sluimerende opmerkzaamheid wakker maakte; — dit, ik herhaal het, 
weet iedereen, al zijn er nog velen, die zich maar niet los kunnen maken van die 
eigenaardige traagheid of onverschilligheid, waarop men — inderdaad vreemd ge- 
noeg — zich zelfs vaak beroemt, en die de bewondering van zooveel, wat onder 
het bereik — onder het onmiddelijk bereik menigwerf — ligt, in den weg staat. 
Toch, het mag gewis een opmerkelijk en tevens een gelukkig verschijnsel van 
onzen, overigens zich door zijne praktische rigting zoo zeer kenmerkenden tijd 
genoemd worden — toch is die traagheid, die onverschilligheid thans kennelijk 
aan het afnemen; ja zelfs treedt er reeds hier en daar eene merkbare belang- 
stelling voor in de plaats. Ongetwijfeld is dit voor een niet gering gedeelte 
dé&raan te danken, dat sommigen er zich op toelegden om die verschijnselen in 
de verschillende rijken der Natuur, welke ’t meest geschikt zijn om de belang- 
stelling van elk die op beschaving aanspraak maakt te wekken, van het studeer- 
kamerstof, dat er oplag, te ontdoen en ze in een aanlokkelijk gewaad gestoken 
het publiek aan te bieden. 
’t Was — hoewel meestal op zich zelf niet nieuw — iets nieuws, iets onge 
woons, wat men zich toen aangeboden zag ; en als zoodanig — misschien in vele 
gevallen alléén daarom, — werd het dan ook door zeer velen met graagte ontvan- 
gen en aangenomen; en, leert ons nu ook de ondervinding, dat het nieuwe, vooral 
bij de tegenwoordig zoo snelle afwisseling, weldra veroudert, op zijne beurt voor 
andere nieuwigheden moet wijken en daardoor schier even onmerkbaar verdrongen 
wordt, als het straks voor het toen verouderde in de plaats trad, hiervoor bestaat 
in dit geval hoegenaamd geene vrees. 
En is nu eenmaal de lust tot nadere kennismaking met de veelal slechts in 
de verbeelding zoogenoemde » verborgen” schoonheden der Natuur opgewekt, die 
lust zal, in stede van te verflaauwen, steeds toenemen ; die neiging tot — zij het 
dan ook maar oppervlakkig — natuuronderzoek zal klimmen .... móet klimmen, 
want met zien gaat hier bewonderen gepaard, en het is eene onbetwistbare waar- 
heid, dat niets in staat is een zuiverder, een hooger genot te schenken, dan 
bewondering van de schoonheden der Natuur. 
