VII 
Dat, bij zooveel verschil van smaak, als men onder de menschen opmerkt, en 
bij zooveel verscheidenheid tevens als de verschillende rijken der Natuur opleveren, 
niet ieder in gelijke mate voor dezelfde natuurproductèn belangstelling gevoelt, ligt 
voor de hand; dit leert ons de ervaring en ’t is bovendien wenschelijk en nuttig. 
De één toch voelt zich het meest getrokken tot de beoefening der delfstof- 
kunde of het onderzoek der fossielen: wetenschappen, die, vooral in den jongsten 
tijd, waarheden aan het licht hebben gebragt met betrekking tot de geschiedenis 
van de planeet die wij bewonen en tot de verhouding van de schepselen die haar 
bevolkten vóór duizenden, ja millioenen jaren, en die welke zij thans draagt, 
waarheden, die de stoutste verbeelding zich weleer niet had durven, had kunnen 
voorstellen, en dus uiterst geschikt om de weetgierigheid te prikkelen. Een ander 
koestert weer meer liefde voor de dierkunde of een der onderdeelen van die 
rijke wetenschap, en bepaalt zich b. v. tot het leven en de huishouding der 
vogels of insekten, bij welk hoogst aanlokkelijk onderzoek, hetwelk tevens onder 
’t bereik ligt van iedereen, eene geheel nieuwe wereld, eene wereld vol won- 
deren zich aan zijn blik vertoont; terwijl weer een ander, aangetrokken door de 
duizend schoonheden van veld, van bosch of tuin, zich bij voorkeur met botanie 
bezig houdt, om, in de oplettende beschouwing van planten en bloemen, ont- 
spanning, afleiding van zijne dagelijksche bezigheden te zoeken. 
En gewis, deze zien zich niet teleurgesteld, ja, de uitkomst zal altijd hunne 
verwachting overtreffen. 
Hoe de mensch ook met zorgen overladen is, door kommer en verdriet ter 
neer gedrukt, door teleurstelling verbitterd, door twijfel aan wat sinds de kinder- 
jaren voor onomstootbare, heilige waarheid gold, gefolterd . . . . , de lieftallige 
bloemgodin weet, door dien raadselachtigen, maar nimmer falenden en liefelijken 
invloed op ’t mensehelijk gemoed, dien we allen kennen, maar geen van allen 
regt begrijpen, tenzij we ons tot ’t bovenzinnelijke weten te verheffen, de zorgen 
te verligten, ’t verdriet te lenigen, teleurstellingen, zij ’t voor langer of voor kor- 
ter tijd, te doen vergeten, den twijfel te doen oplossen in weten, of, waar weten 
onmogelijk is, in vertrouwen. 
Meer dan elk ander rijk der Natuur is dat der planten in staat om iedereen 
te voldoen; geen gemoed is zóó koel, dat het onverschillig, onvatbaar zou zijn 
voor de [zachte, ja verheven aandoeningen, die ’t zoo bij uitnemendheid geschikt 
is bij ons op te wekken. — 
Ik waag het niet te beslissen in hoeverre de lust voor planten- of zoo men 
wil bloemenkultuur in den jongsten tijd bij partikulieren in Nederland toe- of 
afgenomen is; met andere woorden: of het aantal vermogende liefhebbers van 
