2 
de randen gewimperde bladeren, die, duizend kleine spiegels gelijk, de zonnestralen terugkaatsen; 
of, in den winter, de zelfs in de verte te onder scheiden lange, spitse bladknoppen, zijn even 
zoovele oorzaken, dat iedereen reeds op een afstand den Beuk herkennen zal. 
In plaats van dan ook hier langer bij de beschrijving van dien boom stil te staan, gaan we 
liever kortelijk een zijner voornaamste familiekarakters na. 
De Napjes dragende gewassen of Cupiliféren maken eene familie uit, die hier 
te lande slechts door een vijftal geslachten vertegenwoordigd wordt, namelijk dat der Eiken 
(' Quercus ), de Beuk (. Fagus ), de tamme Kastanje ( Castanea ), de Hazelnoot (i Corylus ) en de 
Haagbeuk ( Carpinus ). Alle, met uitzondering van de Hazelnoot, die een heesterachtig voorkomen 
heeft, zijn het boomen, die inzonderheid dit eigenaardig karakter met elkander gemeen hebben, 
dat de vrucht, ten getale van één of meer, in een bekervormig napje gevat is, 'twelk haar ge- 
heel of ten deele omsluit. 
Dat napje doet zich inzonderheid bij de Eiken onder een zeer eigenaardigen vorm voor, wijl 
het daar het vruchtje aan den voet omvat, en dit alzoo ter halverwege in een zuiver rond kom- 
vormig steunsel besloten is — de eikel toch is geen zaadkorrel, gelijk men wel eens vermoedt, 
maar eene vrucht, binnen welke eene zaadkorrel, de pit, besloten is. 
Bij de Hazelnoot vertoont zich dat napje als een groen kokertje, dat wel niet geh.eel ge- 
sloten is, maar toch een veel grooter gedeelte van de vrucht omsluit dan bij de Eiken, terwijl 
het aan den top in slippen uitloopt. 
Bij den Haagbeuk, die echter niet, gelijk de naam zou doen vermoeden, met den gewonen 
Beuk tot één en ’t zelfde geslacht, maar alleen met dezen tot dezelfde familie behoort, vertoont 
zich dat napje geheel anders, en kan het alleen door vergelijking met de aan dezen verwante 
geslachten als zoodanig herkend worden, ’t Is namelijk een sterk ontwikkeld bladachtig orgaan, 
een drielobbig schutblad, met een langen eindlob en kortere zijlobben, in ’t najaar lichtbruin 
van kleur en aan welks voet het donkerbruine nootje verbonden is. Daar die nootjes tot vrij 
lange trossen vereenigd met de uiteinden der takjes naar beneden hangen, leveren die talrijke 
vliezige schubben in den herfst een zeer eigenaardig gezigt op. 
Bij den Beuk en de tamme Kastanje houdt dit napje één of meer digt bij een zitten de vruch- 
ten geheel omsloten en neemt het alzoo het uiterlijk voorkomen eener vrucht aan, hetwelk nog 
bedriegelijker wordt, daar in beide gevallen dit napje, wanneer de vruchtjes rijp worden, met 
kleppen openspringt, even als zulks met vele vruchten, met name de doosvruchten, het geval is. 
Hoezeer ook die napjes dus uiterlijk met de vrucht overeenkomen, toch behoort het 
stekelige omhulsel, dat zoowel de boekenoten als de tamme kastanjes omgeeft, eigenlijk niet 
eens tot de vrucht. In beide gevallen is het niets anders dan eene vereeniging van bladachtige 
deelen of schubben, reeds tijdens den bloei als een omwindsel van één of meer bloemen aan- 
wezig. Na de bevruchting valt het niet af, maar groeit door, totdat het eindelijk de vrucht of 
vruchtjes geheel of ten deele omgeeft. 
Beziet men het napje van een nog groenen eikel door een vergrootglas, dan herkent men 
het zeer gemakkelijk als een zamenstel van een groot aantal kleine, bladachtige ligchaampjes, in 
