7 
Daar liet verschil tusschen de, volgens de tegenwoordige opvatting, echte Bignonias en de 
Tecomas alleen in de vrucht te zoeken is, willen sommigen er zelfs nog niet aan, en blijven ze 
alle Bignonio noemen, Tecoma is wetenschappelijk juister, maar de oude naam is ook gangbaar. 
De Tecoma grandijlora , die eerst in 1800 uit China naar Europa ingevoerd werd, en de 
T. radicans) die reeds tegen midden der 17 e eeuw, in 1640 namelijk, uit Noord- Amerika 
herwaarts kwam, leveren onderling genoeg verschil op, om ze, zelfs zonder dat ze bloeijen, ge- 
makkelijk van elkander te kunnen onderscheiden. 
Gelijk men weet ontwikkelen er zich op bepaalde afstanden aan de jonge takken van de 
gewone Tromp et bloem (T. radicans ) bundeltjes van korte wortels, zoogenaamde hechtwortels, 
die geene andere bestemming hebben, dan om den tak aan den muur of — gelijk in de \-lje 
natuur T geval is — aan de stammen en takken van andere, steviger boomen te bevestigen. Ook 
bij de T . grandijlora zijn die hechtwortels waar te nemen, maar in vergelijking met de andere 
slechts zeer spaarzaam en veel kleiner of korter. Hoewel beide zamengestelde en wel gevinde 
bladeren hebben, die zaagrandig en spits zijn, zijn die afzonderlijke blaadjes van de T. radicans 
vlak uitgespreid en matgroen, terwijl die van de T. grandijlora gegolfd en lichter, helderder 
groen zijn. 
Het grootste verschil echter is in de bloemen gelegen. Deze zijn — de naam grandijlora 
(grootbloemig) duidt het reeds aan — veel grooter dan van de gewone, oudere soort; bovendien, 
terwijl ze bij deze aan de uiteinden der jonge takken digt opeen zitten, vormen ze hier een groote, 
wijd uitstaande pluim, uit een veel grooter aantal bloemen bestaande. De bloemen zelve hebben 
een veel breederen zoom en staan dus wijder open, terwijl eindelijk de kleur lichter en bij gevolg 
vrolijker is. 
Een ander wezenlijk onderscheidingskenmerk vindt men nog aan de kelkbuis, die van 
scherpe kanten voorzien is, wat bij de T . radicans niet het geval is. 
Het kan echter, waar ik de meerdere schoonheid van de hier afgebeelde soort tracht te doen 
uitkomen, mijne bedoeling niet zijn, der oudere iets van hare waarde te ontnemen. Integendeel; beide 
zijn zeer sierlijk bloeijende heesters, al wint ook de grootbloemige het in dit opzigt van de gewone. 
De Tecoma? s behooren — tegelijk met Glycine sinensis — tot die klimheesters, welke onmisbaar 
zijn, waar men in eenen tuin met een hoogen tegen het Zuiden gelegen muur te doen heeft. 
Men plaatse ze echter niet tegenover het Noorden. Wel is waar zullen de beide andere ver- 
moedelijk ook dadr wel in T leven blijven ; bloeijen zullen ze er echter niet. Wat de T. grandi- 
jlora betreft, deze zou, aan den winter- en inzonderheid aan den voorjaars-Noordewind bloot- 
gesteld zijnde, zeker reeds bij de eerste proefneming bezwijken. 
Die in den Leidschen Hortus wordt 's winters in ’t geheel niet gedekt. Wil men echter 
voorzigtigheidshalve den stam van onderen, gedurende den winter, met blad bedekken, dit is 
eene moeite, die geen half uur tijds vereischt, en als voorzorg niet af te raden is. Zelfs zou 
t niet kwaad zijn om een jongen, pas geplanten heester den eersten of de eerste twee winters met 
een weinig stroo of iets dergelijks ligtelijk te beschutten, Twelk men dan, als de plant krach- 
tiger wordt, nalaten kan. 
