10 
even opmerkte, groene, dus ongevlekte bladeren, en is bij gevolg niet zoo sierlijk als de van 
ouds als zoodanig bekende. — Deze behoort dus eigenlijk te heeten A. japonica mandata of 
gevlektbladige Aucuba, Om echter den lezer niet van ’t spoor af te brengen, liet ik haar aan 
’t hoofd van dit artikel den naam behouden, onder welken ze bij iedereen bekend is. 
Men heeft lang in het onzekere verkeerd, tot welke klasse van het sexuëele stelsel deze 
sierlijke plant eigenlijk moest gebragt worden. Terwijl Thunberg haar beschreef als te belmoren 
tot de eerste orde der vierde klasse ( Tetrandria Mo'nogynia) , — welke die planten met 
hermaphroditische bloemen bevat, die binnen één en hetzelfde bloembekleedsel vier meeldraden 
en één stamper bezitten — waarin hij door zijne tijdgenooten gevolgd werd, kwam men toch 
later tot de overtuiging, dat men hier niet met tweeslachtige bloemen tè doen had, en rang- 
schikte men de Aucuba algemeen onder de Eénhuizige gewassen (zie de noot onder Fagus ). 
H oe men da&rtoe kwam, erken ik niet te begrijpen, vooral daar sommigen er bij voegden, 
nooit anders dan planten met vrouwelijke bloemen — vrouwelijke planten dus — gezien te 
hebben. ’t Is waar, men had uitsluitend in de tuinen te doen met nakomelingen van ééne en 
dezelfde uit Japan aangebragte plant, die tweehuizig bleek te zijn: ’t kon dus wel zijn dat al 
de andere, in Japan, éénkuizig waren, en dus mannelijke en vrouwelijkc bloemen op dezelfde 
plant bezaten; maar men had toch, daar men er ’t bewijs van voor zich had, even goed en met 
meer regt, a priori tot de veronderstelling kunnen komen dat de Aucuba tweehuizig is Doch 
genoeg, we weten dit laatste thans met zekerheid en die ’t nog niet zag, kan zich hiervan in ’t 
vroege voorjaar, als ze bloeijen, in elke bloemisterij vergewissen. 
Nog zij hier terloops medegedeeld dat de naam Aucuba (door Thunberg zelf Aukuba ge- 
schreven) volgens Dr. Hoffmann afkomstig is van den Japanschen naam Ao ki ba. Wat dat 
woord beteekent geeft hij niet op, en mijne kennis van ’t Japansch reikt niet ver genoeg om 
er verklaring van te geven. 
Terwijl de gevlekte Aucuba reeds sedert hare intrede in de Europeesche tuinen als eene 
sierlijke plant bekend en daarom algemeen gezocht was, kreeg ze in den laatsten tijd eene 
nieuwe waarde, sedert men het in zijne magt gekregen heeft, haar elk jaar een aantal sierlijke, 
glimmend roode vruchten te doen voortbrengen, iets wat tot voor een vijftal jaren nog volslagen 
onmogelijk was, zoodat wij er toen niets anders van wisten, dan dat de vruchten zeer fraai 
waren, maar men toch eigenlijk geen goed denkbeeld van dezen heester had, zoolang men hem 
niet vruchtdragend gezien had. 
De eerste Aucuba met vruchten zag men op de algemeene bloemententoonstelling te 
Brussel in April 1864. — Deze plant, hoewel van Engelscken oorsprong, was toen het eigendom 
van den Heer Ambr. Verschaffelt, en wekte, hoewel ze niet groot was, zeer teregt de algemeene 
bewondering. Nog zie ik den glimlach van tevredenheid en ingenomenheid op ’t gelaat van den 
om zijne plantenkennis bekenden ouden Leopold, toen de eigenaar, een der kundigste en onder- 
nemendste kweekers waarop België zich teregt beroemt, de opmerkzaamheid van zijnen geliefden 
Vorst op deze nieuwe overwinning in de hortikultuur vestigde. 
De zaak is eenvoudig deze: Alle Aucuba’ s, welke wij tot voor misschien een zes- of zevental 
