15 
1862, twee kisten aldaar van Yedo aan, die echter geen al te gunstige uitkomst leverden; im- 
mers, al de daarin aanwezige planten .... waren dood ; alles was op de reis bezweken, alles, op 
één enkel plantje na. 
Dat ééne plantje was de Lonicera brachypoda reticulata en alles wat er thans van in 
Europa gevonden wordt — en ’t is niet weinig — is sedert October 1862 van dat halfdoode 
struikje gekweekt geworden. 
Niet lang daarna werd de „ editie” van deze plant — toen uit niet meer dan twee plantjes 
bestaande — voor 450 francs verkocht aan den heer Ambb. Yerschaffelt te Gent, uit wiens 
kweekerij ze weldra naar alle streken van Europa verzonden werd. 
Het toeval was dezer plant zeer gunstig, daar ze ingevoerd werd in een tijd toen de nog 
tegenwoordig heerschende smaak voor bonte planten aan het opkomen was. Dit in aanmerking 
genomen, kon het niet missen, of deze inderdaad zeer bevallige bonte plant moest een goed 
onthaal vinden. 
Ik ben er zeker ver af van alle bonte planten fraai te vinden; ja, veeleer nog zou ik tot 
het tegenovergestelde uiterste overhellen (waarbij echter de van nature gekleurdbladige planten 
uitgezonderd moeten worden), maar aarzel toch niet deze verscheidenheid der L. brachypoda eene 
der liefste planten te noemen, die in de laatste jaren van elders ingevoerd zijn geworden. 
Reeds tijdens de ontwikkeling der bladeren zijn de nerven en fijnere aders duidelijk geel 
gekleurd, en, komt dit bij de ééne plant wat sterker uit dan bij de andere, als ’t wat verder in 
den zomer wordt, wordt de geele kleur der aders steeds duidelijker, waardoor de blaadjes een zeer 
eigenaardig mosaïek voorkomen verkrijgen, hetwelk der plant nog laat in ’t najaar, of liever zelfs 
in ’t begin van den winter standvastig tot een waar sieraad blijft verstrekken. 
’t Ging met deze plant, gelijk het vele van Japanschen oorsprong gegaan is; men zag haar 
aanvankelijk voor te zwak aan om het tegen ons klimaat uit te houden, en kweekte — of 
kweekt — haar algemeen in potten, wat dan ook de oorzaak is dat ze niet bloeit, daar ze op 
die wijze de gelegenheid mist, om zich daartoe voldoende te ontwikkelen. 
De heer v. Siebold echter, zeer goed wetende waarmede hij te doen had, plantte haar 
reeds voor drie of vier jaren in den vrijen grond, tegen een op 't Zuiden gelegen muur. Daar 
ontwikkelt ze zich sterk, zoodat de ranke stengels tegen de pannen van het dak naar den nok 
van ’t huis opkruipen. 
Reeds in den zomer van 1867 vertoonden er zich enkele bloemen aan, maar 't volgende 
jaar bloeide die heester daar overvloedig. 
*t Yas inderdaad in Junij 1.1. een verrassend gezigt, die geheele muur met een sierlijk 
kleed van [fijn geaderde blaadjes bedekt, waartusschenuit de witte en geele bloemen, die een zachten 
geur om zich verspreidden, in grooten getale, meestal twee aan twee te voorschijn kwamen. 
Ik zeg: witte en geele bloemen. Deze zijn namelijk bij ’t opengaan wit en worden den 
derden of vierden dag zwavelgeel. 
Dit eigenaardig verschijnsel — ’t welk men trouwens ook aan enkele andere planten waar- 
neemt, men denke slechts aan de fraaije Lantana’s — waar vaak donker oranjegeel met lichtgeel 
