Ik druk op liet woordje vijf . Immers er is nog eene, mede zeer uitgebreide en veel 
in de tuinen vertegenwoordigde, planten familie, en waarop ik zeker in den loop van dit werk 
wel eens terug komen zal, waar de bloemen eveneens uit vrijë bloemblaadjes bestaan, die elk af- 
zonderlijk, wat den vorm betreft, zeer veel overeenkomst hebben met die van de Anjelierachtige 
planten; ik bedoel de familie der Kruisbloemige of Cru cif éren. Ook de bloemblaadjes 
van de bloemen der Cruciféren hebben zulk een meestal langen nagel en een naar buiten om- 
geslagen vlak gedeelte of plaat; maar hier zijn ze steeds ten getale van vier aanwezig, en in de 
gedaante van een kruis gerangschikt. 
Hoewel nu déze familie, waartoe b. v. de Muurbloemen, de Violieren, enz. be- 
lmoren, in onderscheidene opzigten zeer van die der Caryophylleën verschilt, zou men, op 
den vorm der bloedblaadjes, ja somtijds zelfs op dien der bloem — altijd zeer oppervlakkig ge- 
zien — alleen lettende, toch wel eens tot eene geheel verkeerde conclusie in dit opzigt kunnen 
komen, ware niet dat het getal een zeker en gemakkelijk herkenningsmiddel is. — 
Het geslacht Lychnis is niet het minst fraaije van de familie der Caryophylleën. Men 
denke slechts aan de in het Oosten thuis behoorende Constantinopels, reeds van ouds 
geliefde tuinplanten. Maar we behoeven die Oosterlingen niet eens als bewijs daar- 
voor; digter bij, in ons eigen land, schier overal verspreid, treffen we, vooral op eenigzins 
vochtige, veenachtige plaatsen, langs wegen en weilanden, de sierlijke Koekoeksbloemen 
(Lychnis flos Cuculi) aan, die, voor velen wel is waar te gemeen om ze in de tuinen te planten, 
werkelijk tot de fraaiste bloemen onzer flora belmoren, en sommige streken, vooral waar ze me- 
nigvuldig vaorkomen, van Mei tot Augustus tot een waar sieraad verstrekken. 
Ook de Bolderik, tegenwoordig Agrostemma genaamd, werd vroeger Lychnis Githago ge- 
heeten, en deze is eigenlijk de plant waaraan door Plinius het eerst den naam Lychnis , op eene lamp 
of flambouw doelende, is tegekend, wegens de helder roode kleur der bloemen. Wanneer deze 
planten, als ; t ware, met de Korenbloemen, Papavers en Kamille, de onafscheidelijke ge- 
zellinnen van het koren, hare sierlijke, roode bloemen boven de graanhalmen uitsteken, dan bei emen 
ze daaraan de eentoonigheid, anders aan graanvelden zoo eigen; er komt afwisseling en levui 
in de golvende goudzee, even als zien we van een helderen vijver de gladde watervlakte als 
bezield door enkele Nymphebladeren, van de gele of witte bloemen vergezeld, waartusschen zich 
hier en daar goudvisschen verschuilen of bewegen. 
De grootbloemige Lychnis is van Japanschen oorsprong en bloeide reeds in 1774 
in Engeland bij D r . Eothergil te Upton. Aanvankelijk door Thukberg beschreven als L . co- 
ronata , werd ze later door J acquin Lychnis grandiflora genoemd, en bleef sedert dien tijd dezen 
laatsten naam behouden. 
De oorspronkelijke soort is dus geene nieuwelinge in de Europeesche tuinen; iets anders is 
dit echter met de verscheidenheden daarvan. Niet alleen toch de donker oranjekleurige soort, 
welke aanvankelijk naar Europa overgebragt werd, treft men in Japan aan, maar reeds 
Kaempfir een Duitsch geneesheer en kruidkundige, die in ’t laatst der 17 de eeuw, in dienst 
der Oost- Indische Compagnie, Japan bezocht, maakte melding van eene verscheidenheid met witte 
