20 
bloemen; later leerde men er ook eene met vuurrood e en vervolgens weer eene andere met ge- 
streepte bloemen kennen. 
Naar het schijnt is deze Lychnis zeer tot veranderingen geneigd, welke wijziging zich niet 
alleen openbaart in de kleur der bloemen, maar ook hierin, dat, terwijl, volgens de vroegere van 
deze plant gegevene beschrijvingen, de grootbl oe mi ge Lychnis geheel onbehaard is, deze, ook 
door von Siebold slechts als verscheidenheden van deze soort herkend, wel degelijk haren op den sten- 
gel, de bladeren en den kelk vertoonen. Dat mag dan ook de reden geweest zijn waarom de 
hier afgebeelde gestreepte verscheidenheid in de F! ore des serres et des jardins de V Eitrope, deel 
XVL, bl. 113, als eene verscheidenheid eener andere Japansche soort, namelijk Lychnis Senno 
Sieb. & Zucc. afgebeeld en beschreven werd. Men moet echter volkomen onbekend zijn met de 
fraaije afbeelding dezer laatste, door von Siebold en Zuccaiuni zelf in hunne Flora Japmica 
(tab. 49) gegeven, om tot dit besluit te kunnen komen. 
Wat nu hiervan verder wezen moge, zooveel is zeker, dat het hier de plaats niet is om in 
een afgetrokken wetenschappelijk onderzoek, dit onderwerp betreffende, te treden. Het zij dus 
voldoende er op te wijzen, dat deze variëteiten, door de aanwezigheid der haren, werkelijk eenig- 
zins van de soort, die weleer als type aangenomen werd, afwijken; anderen mogen beslissen in 
hoeverre ze er dus al dan niet van afgescheiden belmoren te worden. 
De witbloemige werd omstreeks het jaar 1858 .voor ’t eerst aan von Siebold, toenmaals in 
Nederland verblijvende, uit Japan toegezonden, en later door dezen aan van Houtte te Gent 
verkocht, die ze weldra onder den naam van Lychnis Sieboldii in den handel bragt; welken naam, 
hoewel ter eere van von Siebold daaraan gegeven, toch door dezen niet als juist erkend werd, 
daar hij, in den in 1852 door hem zelf geredigeerden Catalorjue misonné van zijn etablissement, 
bl. 46, deze plant als Lychnis fjrandijlora jiore albo opgeeft en den door van Houtte er aan 
gegeven naam slechts in parenthesi er bij vermeldt. 
De bloedroode en de gestreepte werden door von Siebold zelf, in 1861, uit Japan aan 
zijne inrigting bij Leiden toegezonden. 
Het zijn lage planten, die niet meer dan een voet hoogte bereiken, en ze bloeijen in ^t 
midden van den zomer vrij lang achtereen. Ze zijn zeer goed tegen ons klimaat bestand, im- 
mers hielden ze het tot hiertoe gedurende den winter in den open grond in den tuin van de 
firma von Siebold & C 0 ., waarvan ook de takken afkomstig zijn, die tot model aan onzen bekwa- 
men Wendel, strekten, goed uit. Wat de vermenigvuldiging betreft, deze levert hoegenaamd 
geene moeijelijkhedeu op, daar deze planten overvloedig zaad geven, en men ze bovendien in 
het voorjaar ook door scheuring vermenigvuldigen kan. Ze verlangen eene zonnige .standplaats, 't 
welk te meer ook daarom aan te bevelen is, wijl de gloeijende kleur dan het beste effect maakt. 
