Dit nu kan, ten aanzien van clezen heester, al zeer ligt het geval zijn met hen, wier opmerk- 
zaamheid alleen door die voorwerpen in de natuur getrokken wordt, welke door een of ander 
karakter zich als ’t ware aan die opmerkzaamheid opdringen, en zoodoende daaraan letterlijk niet 
kunnen ontgaan, en dit is — de Lezer houde mij deze opmerking ten goede — vrij algemeen 
het geval met allen, die het zich niet tot eene gewoonte gemaakt hebben om altijd en overal 
om zich heen te zien, waardoor hun blik van zelf meer geoefend wordt, zoodat ten laatste zelf 
de kleinste voorwerpen hunne opmerkzaamheid trekken. 
Vooraf wil ik hier melding maken van eene andere soort van Kardinaals muts, die 
in ons land, inzonderheid in de boschachtige streken van Gelderland, in T wild groeijende 
aangetrotfen wordt, en waarmede de hier afgebeelde zooveel overeenkomst oplevert, dat Linke us 
haar als niets anders dan eene verscheidenheid van deze, die men als de Gewone Kardi- 
naalsmuts (Evonymus europceus) kent, meende te moeten beschouwen. 
De Nederlandsche benaming van dezen heester klinkt sommigen welligt vreemd; toch is ze 
inderdaad niet slecht gekozen, wat op verre na niet van alle nederlandsche plantennamen 
gezegd kan worden. 
De scharlakenroode vruchten zijn het, die, als ze in het najaar, gewoonlijk met vier, 
somtijds met vijf kleppen, opengesprongen zijn, tot dien naam aanleiding gaven, daar ze inder- 
daad dan veel op eene kardinaalsmuts gelijken. Levert deze heester veelal, gedurende het eerste 
gedeelte van den zomer, geen in ’t oogloopend fraai gezigt op, ja, is hij dan vaak door de 
afgevreten, of met spinsel van insecten zamengevlochten bladeren, zelfs alles behalve een sieraad 
van tuin of park, wanneer, in den nazomer, de beschadigde of verloren bladeren weder door nieuwe 
en zuivere vervangen zijn, en hij volbeladen is met de sierlijke, helder gekleurde, en overal 
tusschen de takken vrolijk uitkomende vruchtjes, waarbij de donker oranjekleurige zaden zeker 
niet het minst effect maken, zet hij aan het herfsttooneel, een ongemeen levendigen en opwek- 
'fr 
kenden luister bij. 
’t Zijn inzonderheid die zaden, welke daaraan dan zooveel bevalligheid geven; immers, vallen 
die in verreweg de meeste andere gevallen, inzonderheid wanneer de vruchten, gelijk hier, aan 
dunne steeltjes naar beneden hangen, wanneer deze, rijp zijnde, volkomen opengebersten zijn, er 
uit en op den grond, dit is bij de Kardinaalsmuts niet het geval; althans niet dan na- 
dat de vrucht reeds geruimen tijd geheel geopend is; ze zijn namelijk, meestal twee aan twee, 
aan de toppen der nu ver uiteengeweken vruchtkleppen bevestigd en blijven daar soms verschei- 
dene weken aanhangen. 
De zaden hebben eene fraaije, donkere oranjekleur... zou men althans zeggen. En dit is ook 
inderdaad zoo, wanneer men die korrels in haar geheel, zooals ze daar uit die vruchtjes hangen 
en den heester tot een sieraad strekken, veel fraaijer dan de kunst zou kunnen uitdenken, als 
zaden beschouwt. Toch zijn eigenlijk de zaden zelf geelachtig, maar ze zijn overtrokken door 
eene zachte, min of meer vleeschachtige zelfstandigheid, in de kruidkunde een zaadmantel 
genoemd — een purperen mantel dus. 
Het is geen algemeen verschijnsel dat de zaden in de vruchten nog bovendien in zulk een 
