23 
eigenaardig overtreksel gehuld zijn, hoewel het toch aan den anderen kant in ’t geheel niet op zich 
zeil staat. Het fraaist welligt doet dit zich voor bij de zaden van den, op de Moluksche eilanden 
groeijende, Notenmuskaat!) o om (Myristica fragans), waar dat overtreksel, die zaadmantel, niet, 
gelijk in dit geval, een gesloten geheel vormt, maar het voorkomen heelt van de mazen van een net, 
hoewel niet zoo regelmatig. Als die vrucht, die men in haar geheel 't best bij eene groote groene 
pruim zou kunnen vergelijken, zich, met twee kleppen, opent, dan vertoont zich de donkere noot, 
omgeven door den fraai rooden zaadmantel, in den vorm van dikke meestal in de lengte over de 
korrel heenliggende banden. Die zaadmantel wordt later van de zaden alge n omen, in den handel 
gebragt en is bij ons als foelie goed bekend. — 
De Kar d in aal s muts bloeit in Mei. Dan is die heester letterlijk met duizenden bloe- 
men overladen, die naauwelijks een ned. duim groot zijn en meestal uit vier smalle, zeer licht, 
of beter witachtig groene bloemblaadjes bestaan, terwijl men aan de achterzijde vier, in afwis- 
selende orde geplaatste, zeer kleine ke’kblaadjes aantreft. 
Hoewel Linnjsus dit geslacht tot de klasse der Vijfmannige bragt, treft men in de 
bloemen van de Gewone Kardinaalsmuts in den regel niet meer dan vier meel- 
draadjes aan, die op een vleezig donker groen ligchaam, in ’t midden der bloem geplaatst,, 
een schijf genoemd, zijn ingeplant, en in welker midden zich de stamper bevindt, bestaande uit 
het, halverwege uit dien schijf* te voorschijn komende vruchtbeginsel, dat in een spitsen stijl 
uitloopt en op welks top de stempel naauwelijks te herkennen is. 
De bladeren zijn bij paren tegenover elkander geplaatst, enkelvoudig, aan den rand van 
hjne zaagtandjes voorzien en loopen aan den top en de basis spits toe. 
Men kan deze in den zomer zeer digte heester, zoowel om den gesloten groei als om 
de fraaije vrachtjes, een ware sierheester voor de tuinen noemen; jammer echter dat hij in 
het voorjaar, tijdens den bloei, bezocht en geëxploiteerd wordt door een heirleger van rupsen, 
de larven namelijk van eene zwart gestippelde mot (welk insect, bij uitnemendheid op dezen 
heester levende, daarom ook zijn naarn draagt (ttyponoïtienta EvongmiJ), ■ die de bladeren deels 
wegvreten, deels met een digt, spinnewebachtig weefsel overdekken en zamentrekken, ’t welk 
dan zeker een alles behalve aanlokkelijk schouwspel oplevert; tegen het midden van den 
zomer haalt de heester echter zijn schade in, zoodat weldra de verloren gegane bladeren door 
nieuwe vervangen zijn. 
Vergelijken we nu de Breedbladerige Kardinaalsmuts (Evonymus latifolius) met 
de gewone, dan valt deze vergelijking allezins ten voordeele van gene uit. Zij is niet bij ons 
inheemsch, maar behoort oorspronkelijk in het zuidelijk gedeelte van Europa, zoo mede in de berg- 
bosschen aan beide zijden der Alpen tot aan Oostenrijk te huis. 
Is de gewone digt en gesloten, deze daarentegen is veel ijler en luchtiger, en bereikt even 
als de vorige eene hoogte van 12 — 16 voet. De bladeren zijn veel breeder en aan den voet 
rondachtig, staan ook tegenover elkander, maar zijn op verre na niet zoo digt opeenge- 
drongen; de bloemen, en dus ook later de vruchtjes, uit de oksels der bladeren ontspruitende, 
zijn dus ook minder talrijk, zoodat het geheel, ondanks de aanzienlijk grootere bladeren. 
