26 
aan een geslacht, waartoe ook onze bekende Bosch-Anemoon behoort. Zij gaven er eene 
zeer fraaije afbeelding van (Flora Japonica, tab. 5) en beschreven haar als Anemone Japonica. 
Yan dien tijd af was dus deze sierlijke plant bij ons bekend. Maar daarom bezaten we 
haar nog niet; immers, behalve de vele planten in welker bezit wij ons verheugen, kennen we 
er nog heel wat uit afbeeldingen en beschrijvingen, die nog nimmer naar Europa overgebragt 
werden. Eerst in 1844 spoorde de bekende Engelsche reiziger Fortune, die zich niet minder 
dan von Siebold door het invoeren der schoonheden uit de Japan sche Flora in Europa verdien- 
stelijk heeft gemaakt, haar in China op, vau waar hij ze naar Engeland overzond. Spoedig 
ontloken daar hare bloemen, en weldra was ze, dank zij hare gemakkelijke en, bij doelmatige be- 
handeling, vrij snelle vermenigvuldiging, algemeen ook over ’t vaste land verspreid. 
Hoe fraai ook, en hoe gemakkelijk in eiken tuin te kweeken, begon ze echter reeds weder 
nit vele verzamelingen te verdwijnen, toen gelukkig in het jaar 1863, of daaromtrent, de op- 
merkzaamheid op nieuw op deze plant gevestigd werd, door de verschijning van eene nieuwe 
variëteit van de Ja pan sche Anemoon, en wel eene met witte bloemen. 
Deze, daarom Aïiemone Japonica, alba genoemd, werd door den kweek er Lemoine in Nancy 
in den handel gebragt, die haar van een bekend liefhebber in Yerdun, de Heer Memminger 
verkregen had. Deze laatste had haar, naar hem die deze fraaije verscheidenheid gewonnen 
had, als Konorine Jobert gedoopt, een naam die alleen als handelsbenaming eenig regt van 
bestaan kan hebben, daar men hier toch met niets anders dan eene witbloemige verscheiden- 
heid van eene oude bekende, die roode bloemen geeft, te doen heeft. 
Reeds verscheidene jaren vroeger was eene andere verscheidenheid, met zacht rooskleurige 
bloemen, door den handel verspreid geworden. Wie déze gewonnen heeft schijnt niet bekend 
te zijn, en toch mogt. het eene goede aanwinst heeten, te meer daar het niet twijfelachtig is 
dat de witte uit de rooskleurige is voortgekomen. 
Beide onderscheiden zich van de gewone, met welke ze overigens soortelijk volmaakt over- 
eenkomen, inzonderheid door een sterkeren groei. Het worden kloeke planten, zoowel de witte 
als de rooskleurige, terwijl de roode steeds lager blijft en er gewoonlijk veel zwakker uitziet; 
ze brengen dan ook meer bloemen voort, ofschoon de oorspronkelijke soort reeds ouder de 
zeer mildbloeijende planten te rangschikken is. Wat de kleur der bloemen betreft, daarin 
wint ' echter deze het weder van de nieuwere, zooals trouwens uit de afbeelding, waarop ze alle 
drie met de meest mogelijke getrouwheid voorgesteld worden, genoegzaam blijken kan. — 
De Ranunculaceën vormen inderdaad eene hoogst eigenaardige plantengroep, en die 
wat de bloemen aangaat, immers als men niet een weinigje met de vaak zeer zonderlinge meta- 
morphosen, waarvoor inzonderheid de bloemdeelen vatbaar zijn, bekend is, alligt, ja schier on- 
vermijdelijk, tot vergissing leiden zal. Dit is inzonderheid het geval met den kelk en de bloem- 
bladeren der Akeleien, Riddersporen, Monnikskappen, van de Neiswortel, enz. 
daar hier in de meeste gevallen de kelk, anders gewoonlijk uit groene blaadjes bestaande, die 
dan bovendien veel kleiner zijn dan de gekleurde bloembladeren, zich fraai gekleurd voordoet en 
daardoor geheel het voorkomen van eene bloemkroon aanneemt, terwijl de eigenlijke bloembladeren 
