27 
aanzienlijk van gedaante veranderen en zich nu eens voordoen als staart vormige, honigbevattende 
zakjes, sporen genoemd, zooals bijde Akelei, dan als kleine, honigbevattende beker- of trechter- 
vormige ligchaampjes, zooals bij de Nieswortel, ja, somtijds tot slechts een paar zonderling 
en geheel afwijkend gevormde organen terug gebragt zijn, waarin men ze oppervlakkig onmo- 
gelijk herkennen kan, hetwelk in de bloemen van de Monnikskap het geval is, waar de vijf 
ongelijk vormige, blaauwe buitenste bloemdeelen, van welke het bovenste volkomen op een over- 
gehaalde monnikskap gelijkt, niet anders zijn dan een gekleurde kelk. 
Ook de bloemen der Anemonen leveren van zoodanige gedaanteverwisseling een voorbeeld. 
Wie zou, in ’t voorjaar met welgevallen starende op de helderwitte bloempjes der Bosch- 
Anemonen (Anemone nemorosa), tot de veronderstelling komen dat die bloem eigenlijk hare 
sierlijkheid alleen te danken heeft aan de vijf, in dit geval witte, kelkblaadjes. Wie zou, de 
fraaije donkerroode, rooskleurige of witte bloemen van de Japanse lie Anemoon ziende, 
of zelfs slechts een blik werpende op onze plaat, kunnen denken dat hier eigenlijk geen bloem- 
kroon aanwezig is, en het, even als bij de Bosch-Anemoon, alleen de groote gekleurde 
kelk is, welke die bloem, oppervlakkig gezien, tot bloem maakt. 
En toch is er gegronde reden om dit aan te nemen, ja staat het bij de kruidkun- 
digen vast. 
Misschien komt bij dezen of genen de vraag op, waarom men, wanneer hier blijkbaar één 
der beide kransen van bloemdeelen ontbreekt, niet liever tot de veronderstelling kwam, dat de 
kelk afwezig is, daar toch immers de wèl aanwezige organen veeleer als bloem- dan als kelk- 
bladeren te beschouwen zijn? 
En inderdaad die vraag zou zoo vreemd niet klinken. De bewering echter dat men hier 
met een gekleurden, of zoogenoemde n bloemkroonachtigen kelk te doen heeft, berust maar niet 
op louter veronderstelling; ware dit zoo, dan zou ze zeker zeer gewaagd en kwalijk tegen 
tegenspraak bestand zijn. Men wordt hier echter voornamelijk geleid door de waarnemingen bij 
andere, aan deze zeer verwante gewassen, tot dezelfde familie behoorende, waaraan men, 
zooals ik daareven reeds opmerkte, meestal een sterk en bloemkroonachtig ontwikkelden kelk 
waarneemt, waar toch omtrent de indentiteit van dit orgaan geen twijfel bestaan kan, omdat 
men er die deelen, welke gewoonlijk de bloemkroon zamenstellen, de tweede serie van organen 
in de komplete bloem van buiten af, wel degelijk, zij het ook in veranderden vorm, aantreft. 
Wanneer men nu in sommige bloemen, die eigenlijke bloemblaadjes zoo klein ziet worden, dat 
ze aan het oog van den ongeoefenden waarnemer geheel ontsnappen, en daarentegen de kelk- 
bladeren in gelijke verhouding in omvang zien toegenomen, zoodat deze volkomen de rol van 
een bloemkroon op zich schijnen te nemen, golijk zulks bij de Nieswortel het geval is, 
dan kan men o. a. bij de Anemonen, die tot dezelfde familie behooren, toch wel tot geene 
andere conclusie komen, dan dat hier de bloemkroon ten eenenmale achterbleef, en mag men 
dit verschijnsel dan gerustelijk beschouwen als het gevolg van het des te sterker ontwikkelen 
van den kelk. 
Genoeg hierover echter voor deze plaats. Het lag trouwens slechts in mijne bedoeling kor- 
