2;s 
telijk op die eigenaardige vormsveranderingen, inzonderheid van den kelk, bij vele tot deze familie 
behoorende planten te wijzen. 
De J a'p a n s c h e Anemoo n wordt niet veel meer dan een voet hoog ; de beide variëtei- 
ten echter bereiken meestal wel twee voet. De bladeren zijn uit drie blaadjes, twee zijdeling- 
sche en een topblaadje zamengesteld, die vrij diep ingesneden zijn. 
Ook op den stengel vertoont zich weldra een krans van drie drietallige, doch veel kleinere 
bladeren, welker blaadjes niet ingesneden zijn en uit welken krans dan eenige takjes voortkomen, 
die aan den top de knoppen dragen, waarvan de steeltjes zich, tegen dat de bloemen zullen ontluiken, 
nog aanzienlijk verlengen en dan ter halverwege nog van een paar kleine blaadjes voorzien zijn. 
De meeldraadjes zijn zeer talrijk en de helmknopjes geel, hetwelk aan de bloem veel liefe- 
lijks bijzet. Ook het getal der stampertjes is zeer aanzienlijk. Deze zijn echter zeer klein, en 
bestaan eigenlijk uit niets anders dan een vruchtbeginseltje met een schier onzigtbaar stempeltje, 
terwijl de in andere bloemen gewoonlijk draadvormige stijltjes hier geheel ontbreken. Al die 
kleine vruchtbeginsel tjes zitten in ’t midden der bloem tot een half kogel vormige massa digt 
opeengepakt. 
Wanneer men die vruchtbeginseltjes bij genoegzame vergrooting op de doorsnede zeg, zou 
blijken, dat ze elk slechts ééne holte bevatten, waarin één enkele eitje besloten is. Gewoonlijk 
komen die eitjes bij deze planten echter niet tot verdere ontwikkeling, zoodat op de voortteling 
door zaden, niet veel kans bestaat. Dat dit echter niet onmogelijk is blijkt daaruit, dat men er 
in slaagde de beide genoemde variëteiten te winnen, wat toch wei niet anders dan door zaaijing 
het geval zal geweest zijn. 
Daar de in den grond voortkruipende stengeldeelen (de wortelstok, gewoonlijk als een wor- 
tel beschouwd), echter vrij snel gfoeijen, en men door verdeeling daarvan deze plant spoedig 
genoeg kan vermenigvuldigen, heeft men voor dat doel aan de zaden in dit geval geen 
directe behoefte. Zelfs in Japan mislukken deze, volgens von Siebold, gewoonlijk, zoodat men 
ook daar tot de genoemde wijze van vermenigvuldiging zijn toevlugt neemt. 
Deze plant groeit daar bij voorkeur in vochtige bosschen of aan de waterkanten. Intus- 
sclien is het hier gebleken dat ze ook op hoogere gronden, mits die niet al te ligt en te 
droog, maar voedzaam zijn, en op aan de zon blootgestelde plaatsen zeer goed voorkomt. 
Het is eene der meest aanbevelenswaardige planten voor perken, waartoe de oudere soort 
zich inzonderheid zeer goed leent. Daar ze in de tweede helft van den zomer, tegen half Augus- 
tus of iets later gaat bloeijen, en in de eerste zomermaanden een gelijkmatig friseh groen ge- 
bladerte voorbrengt, maakt zulk een perk, tot de vorst intreedt, een allerliefst effect; te meer, 
wijl deze planten voortdurend hare volle frischheid behouden en niet moede worden steeds nieuwe 
bloemen voort te brengen, wanneer de meeste andere planten tot rust neigen, en toch het 
dikwijls eerst laat bestendig fraaije weder nog behoefte doet gevoelen aan wat friseh, sierlijk en 
krachtig is, en wat de gedachte aan het insluimeren der natuur en aan den naderenden winter 
zooveel mogelijk verbant. 
