30 
Meidoorn namelijk, dan wordt liet weer des te gemakkelijker om, door vergelijking, eene 
kortere beschrijving van die waarvan thans in 't bijzonder sprake is te geven. 
Seringen en Meidoorns ! — wie kent ze niet, wie begroet de verschijning dezer door iedereen 
geliefde bloemen niet ieder jaar met blijdschap en opgewektheid? 
,/De zomer is in aantogt!” roepen ons die tot digte pluimen vereenigde bloemen van de 
eerste toe, en werkelijk geurt ons het lang en met ongeduld verbeidde zachte saizoen uit de 
witte bloemen der laatste tegen. Was de lente dikwerf nog schraal en koud, als de Meidoorns 
in vollen bloei staan is 3 t alsof we den noordewind tarten, alsof die al zijne ruwheid verloren 
heeft, nu hij ons den verk wikkenden geur der duizenden bloemen toevoert, waarmede deze overal 
aangekweekte boom als bedekt is. 
De Meidoor n, ook wel Haagdoorn of kortweg Doorn genoemd ( Oratcegus Oxyacantlid) 
wordt tegenwoordig gekweekt aangetroffen in minstens een twaalftal verscheidenheden of vormen, 
deels verschillende in het gevuld zijn, deels door de kleur der bloemen of vruchten of ook door 
het in nederwaartsche of hangende rigting groeijeu der slank geworden takken. Ze zijn alle 
zeer fraai, en niet het minst die met doukerroode bloe nen (C. Oxyacantha punicea) ; de ouder- 
wetsche Meidoorn echter, hoewel ook min of meer door sommige verscheidenheden overschadnwd, 
blijft nog altijd een der meest geliefde. 
De bloemen van den Meidoorn zijn ten getale van twaalf en meer tot bloemtuilen ver- 
eenigd, die, al komen ze niet alle op hetzelfde tijdstip open, toch weldra gelijktijdig in vollen 
bloei staan. 
Plukt men één enkel bloempje af, en beschouwt men dat met een weinig] e opmerkzaamheid 
door eene loup, dan wordt dat eenvoudige, sneeuwwitte bloempje, waaraan men welligt aanvan- 
kelijk geene andere schoonheids waarde toekende, dan die het door de massale vereeniging ver- 
kreeg, ook afzonderlijk zeer fraai en dan valt tevens eene sterke gelijkenis in het oog met de 
veel grootere bloemen der Appel- en Peereboomen, waaraan de Meidoorn dan ook werkelijk 
zeer na verwant is. In hoofdzaak komen de bijzonderheden in de bloemen van den een en den 
ander ook vrij naauwkeurig overeen. 
Beziet men de bloem van achteren, dan blijkt dat de kelkblaadjes gedeeltelijk met elkander 
zamengegroeid zijn tot eene buis, maar dat toch de vijf vrije toppen of .slippen het aantal blaadjes 
verraden, welke dien buis zamenstelden. 
Hierop volgen vijf sneeuwwitte bloemblaadjes (ik spreek natuurlijk thans alleen van de oor- 
spronkelijke, de gewone soort), die zich, vooral door de loup gezien, zeer fraai voordoen. Ze 
zijn geaderd en als het ware uit een onnoemelijk aantal uiterst kleine glinsterende kristalletjes 
zamengesteld. Daarbinnen een twintigtal witte meeldraadjes van verschillende lengte, welker 
kelmknopjes donkerbruin zijn, en in het centrum der bloem gewoonlijk twee stijlen, niet zelden 
echter slechts één *). 
*) Dit laatste karakter, willen sommigen o. a. als herkenningsmiddel voor eene afzonderlijke soort, die dan 
Cratcegus monogyna zou heeten, beschouwen; hoewel ’t mij voorkomt dat die soort, die dan de tweede bij ons inheem- 
