34 
Dit beweren is geheel en al toepasselijk op de prachtige Lisch -bloem, waarmede wij 
ons thans bezig houden, gelijk het evenzeer van toepassing zou zijn op een aantal soorten uit 
dit prachtige plantengeslacht, hetwelk zóóveel verscheidenheid en rijkdom van kleuren in de 
bloemen oplevert, dat er in de vergelijking met die van den regenboog zelf geen zweem van 
overdrijving te vinden is. 
Reeds bij de Ouden stond de Iris dan ook hoog aangeschreven ; want niet alleen dat men 
hare veelkleurige bloemen met den regenboog vergeleek *), maar ook de lieftallige hemelbode 
van «T UNO draagt denzelfden naam. Intusschen heeft men als de Lisch der Mythologie inzon- 
derheid de schoone welriekende Lisch bloem {Iris odoratissima) te beschouwen, die niet 
alleen in Italië oorspronkelijk groeijende gevonden, maar tevens, om de welriekende wortels, 
aldaar in ’t groot gekweekt en als handelsartikel verzonden wordt. 
,/Was aan Mercurius, de bode van Zeus, de taak opgedragen om de zielen der gestorvene 
mannen naar het oord harer bestemming te voeren, evenzoo was door Juno dezelfde opdragt 
aan Iris gedaan, wat betreft de zielen der vrouwen. 
,/Dit mag welligt de oorzaak zijn dat zelfs nog tegenwoordig in Griekenland de gewoonte 
heerscht om Lisch bloemen op de graven van afgestorvene vrienden of bloedverwanten te 
planten; immert Sibthorp vond overal de Welriekende Lisch op de Grieksche kerkhoven 
aangeplant” t). 
Het geslacht Iris is zeer uitgebreid; immers het aantal tegenwoordig bekende soorten kan 
gerustelijk op honderd dertig geschat worden, die over het gematigd gedeelte van het Noordelijk 
halfrond verspreid voorkomen, terwijl enkele ervan zelfs tot vrij digt nabij de pool naderen. 
Terwijl irr Koch's Taschenbuch der Deutschen und Schweizer Flora een dertiental als in 
Duitschland en de aangrenzende landstreken wild groeijende vermeld worden, kunnen er niet 
meer dan drie als ook aan ons land toebehoorende worden beschouwd, van welke de bekende gele 
Lisch {Iris Pseudacorus) het meest algemeen is, en schier over ons geheele land verspreid, zeer 
menigvuldig aan de waterkanten wordt aan getroffen. 
Zeker, de gele Lisch verliest het, wat de kleur harer bloemen betreft, tegen verreweg 
de meeste harer geslachtgenooten ; maar toch valt het niet te ontkennen, dat het een onzer 
fraaiste inlandsche planten is, die de kanten onzer vijvers en vaarten tot een waar sieraad ver- 
strekt, zoowel door hare lange, zwaardvormige bladeren als hare groote, gele bloemen. 
Wanneer men de Lischbloem — onverschillig van welke soort, want, wat de vorm der 
bloemdeelen betreft, komen ze alle op ’t zelfde neer, al zijn de bloemen van de ééne ook veel 
*) Ook de regenboog heet bij de Romeinen Iris. 
f) Dr. J. H. Dierbach, Flora Mythologica, S. 133, 134. — De schrijver voegt er als noot de volgende opmerking 
bij, die, ze moge streng genomen niet tot ons onderwerp kehooren, toch hier niet geheel misplaatst zal zijn. 
„Hoe veel schooner was de fantasie der Ouden, met betrekking tot den dood, dan die der tegenwoordige Europe- 
anen, die gewoon zijn zich dien als een afschrikwekkend geraamte met zeis en zandlooper voor te stellen. Wanneer een 
kind sterft, vangt de lieftallige Eos of Aurora het op in haren schoot, om het naar het verblijf der zaligen te voeren ; 
ontslaapt een volwassen persoon, zoo verschijnt Mercurius of de vriendelijke Iris en voert de ziel des afgestorvenen, 
over den schitterenden regenboog, naar het verblijf van den eeuwigen vrede.” 
