39 
Reeds van ’i begin van den zomer af, wanneer de lange, sierlijk overgebogene en aan de 
bovenzijde gootvormige bladeren zich beginnen te ontwikkelen, levert zulk een perk, door het 
donker groen der bladeren, ’t welk zoo goed uitkomt tegen het lichtere groen van het omringende 
gras, een zeer fraai gezigt op. Maar eerst tegen ’t laatst van Augustus, wanneer de sier- 
lijke bloemtrossen — veelal, hoewel in dit geval onjuist, pluimen genoemd — tusschen de dan 
meerendeels ruim twee voet lange bladeren te voorschijn komen, biedt het geheel een prachtig 
schouwspel aan, ’t welk nog oneindig verrassender is, wanneer zulk een perk aan de helling 
van een waterkant werd aangelegd, zoodat hij, die zich op eenigen afstand bevindt, als ’t ware 
een aantal flambouwen in ’t water teruggekaatst ziet. 
Dat dit laatste echter geen noodzakelijk vereischte is om voldoening van deze planten te 
hebben, spreekt wel van zelf. 
Hoewel de buitenste bladeren tijdens den bloei eene lengte van 2 — 27 2 voet bereiken, zijn 
de planten dan, door het overhangen der bladeren, toch niet meer dan anderhalf voet hoog, zoo- 
dat de zware en digt gevulde bloemtrossen, hoewel eigenlijk niet langer dan de bladeren, door 
hun kaarsregten stand, er toch circa een voet bovenuit komen. 
Al de bloemen bereiken echter niet aan denzelfden tros te gelijkertijd hare volle ontwik- 
keling; integendeel, de onderste zijn doorgaans reeds lang uitgebloeid en verwelkt, eer die aan 
den top geopend zijn. Dit schaadt evenwel in geenen deele aan de sierlijkheid van 't geheel, 
en geeft daarentegen het voordeel, dat de bloei, die anders vrij snel voorbij zou zijn, daardoor 
veel langer duurt en men er dus meer genot van heeft. 
Het eenige wat men ten nadeele er van zou kunnen aan voeren is, dat de benedenste,- ver- 
welkte bloemen niet onmiddellijk afvallen, en dus aan den tros, wanneer deze eenigen tijd ach- 
tereen geopende bloemen voortgebragt heeft, een meer of min verwelkt aanzien geven. 
Zeer nabij gezien is dit eenigzins het geval, maar op eenigen afstand — en men plaatse 
ze bij voorkeur zoodanig dat men er van verre het fraaiste gezigt op heeft — doet zulks 
aan het effect niet het geringste nadeel, en blijven ze prachtig tot aan de laatste dagen van 
den - bloei. Trouwens de verwelkte bloemen dringen zich als ’t ware digt om den steel heen, 
zoodat ze inderdaad veel minder in ’t oog loopen dan men vermoeden zou. De nog geslotene 
knoppen zijn donker oranjekleurig; de geheel geopende bloemen lichter van kleur en tennaas- 
tenbij geel, terwijl de ver uit de bloemkroon te voorschijn komende meeldraden de afzonderlijke 
bloemen, van meer nabij gezien, nog sierlijker maken. 
Ook als alleenstaande plant is ze aanbevelenswaardig, maar, ik herhaal het, men moet een 
aantal krachtig bloeijende planten er van bijeen hebben gezien, om hare schoonheidswaarde juist 
te kunnen schatten. 
Daarvoor is echter in de eerste plaats noodig eene opeue, warme en zonnige standplaats en 
voorts een luchtigen, zeer voedzamen grond, die voor de planting diep omgewerkt is. 
Ze weerstaat in den open grond onze strengste winters, evenwel niet zonder eene fiksche 
bedekking, wat echter geenerlei bezwaar opleveren kan. 
De bladeren blijven frisch groen en volmaakt gezond tot zelfs tegen den winter, maar men 
