42 
Soortgelijke inconsequenties staan in ons doen en laten echter niet alleen; ik zal er dus 
maar niet langer bij stilstaan. 
De Wisteria chinemis — - veelal ook bij haren ouderen naam Glycine chinensis *) genoemd — 
verkeert echter niet in dit geval; ze behoort zelfs tot die planten, van welke men kan zeggen, 
dat ze algemeen verspreid en geliefd tevens zijn. 
En zoo er ééne plant is, die onderscheiding ten volle waardig, dan gewis is zij het, en 
dat wel evenzeer om het vrolijke groen harer sierlijke bladeren, als om den ongemeen snellen 
groei en den schier .voorbeeldeloos ruilden voorjaarsbloei. 
De Blaauwe Regen — aldus noemt men haar vaak in ’t Hollandsch, alleen om de 
overeenkomst in vorm der bloemtrossen met die van de Gouden Re gen — is een klimmende 
heester en als zoodanig hoofdzakelijk geschikt om tegen muren geplant te worden, die ze in 
zeer korten tijd volkomen bedekken, hoe hoog ze ook zijn. Zijn die muren van latten voorzien, 
dan winden de stengels zich daaromheen; anders moet men ze gestadig aanbinden, daar ze zich 
niet, even als die van het Klimop, door middel van lucht wortels vasthouden. 
De plant is oorspronkelijk van Chineeschen oorsprong en ongetwijfeld van daar naar Japan, 
alwaar ze zeer menigvuldig aangekweekt, en, gelijk wij aanstonds zien zullen, zeer op prijs ge- 
steld wordt, reeds voor lang overgebragt. In Europa werd ze in ’t jaar 1816 door zekeren 
kapitein Welbvnk ingevoerd en al spoedig, allereerst in Engeland en vervolgens over het vaste 
land, verspreid. 
Tot voor betrekkelijk korten tijd kende men alleen deze; maar ’t zal nu welligt veertien of 
zestien jaar geleden zijn — • het jaartal vind ik nergens opgegeven — • dat de onvermoeide rei- 
ziger Eortclve eene verscheidenheid met witte bloemen van deze algemeen gezochte soort naar 
Engeland overbragt. Voor het eerst zag ik die plant bloeijende in den Leidschen Hortus in 
1868, met een tien of twaalftal trossen; in dit jaar bloeide ze even rijk als de blaauwe. 
In schoonheid echter staat ze bij deze achter; immers niet alleen dat de kleur minder spre- 
kend is, ook de bloemen zoowel als de geheele trossen zijn iets, hoewel niet veel, kleiner, maar 
toch levert ook deze mild bloeijende klimheester in het voorjaar een allersierlijkst gezigt op. 
Ongetwijfeld echter kan men het elfect nog aanzienlijk verhoogen, door beide, de witte en de 
blaauwe, tegen een muur zoo digt bijeen te planten, dat de takken zich door en om elkander 
strengelen; de witte en blaauwe bloemen, gelijktijdig ontluikende en dooreen gemengd, moeten 
dan gewis een allerliefst schouwspel opleveren. 
De Wisteria behoort tot die zeer uitgebreide plantenfamilie welke men, naar den eigenaardigen 
vorm van de bloemkroon, die der Vlinderbloemige of Papilionaceën noemt. 
Die bloemkroon bestaat uit een vijftal blaadjes van verschillenden vorm, waarvan er steeds 
één, het bovenste namelijk, het grootste is. Dit grootere bloemblad bestempelen de kruidkun- 
digen met den naam van de „vlag”; voorts treft men twee zijdelingsche blaadjes, een ter reg- 
*) Beter welligt is het te schrijven sinensis ; ik liet het echter zoo blijven, wijl deze schrijfwijze de meest alge- 
meene is en ze toch ook in sommige wetenschappelijke werken aldus voorkomt. 
