43 
ter en een ter linkerzijde aan, die volkomen gelijkvormig zijn en de „vleugels” heeten, terwijl de 
twee onderste, mede in vorm en grootte aan elkaar gelijk, digt tegen elkander aanliggen, waarom 
men ze beide de //kiel'” heet. 
In deze leide onderste blaadjes besloten, liggen de meeldraden, tien in getal, waarvan er 
veelal negen grootendeels met elkander vergroeid zijn, terwijl de tiende en bovenste op zich 
zelf en dus vrij ligt. Binnen in de buis, door die vergroeijing der meeldraden gevormd, vindt 
men den stamper, bestaande uit een groot, langwerpig vruchtbeginsel, y t welk in een krommen, 
naar boven gerigten stijl met stempel uitloopt. 
’t Yalt niet moeijelijk om reeds in dat vruchtbeginsel eene jonge peulvrucht te herkennen. 
Alle planten die tot deze familie behoo ren onderscheiden zich dan ook, behalve door den bloem- 
vorm, nog daardoor, dat de vrucht eene peul is, die echter ook bij de planten van eenige aan- 
verwante familiën aangetroifen wordt. 
De peul der Wisteria is vrij groot en heeft wel eenige overeenkomst met die van de be- 
kende Pronkboonen. 't Kan echter als eene liooge zeldzaamheid beschouwd worden wanneer die 
vrucht hier tot ontwikkeling komt ; trouwens voor de vermenigvuldiging is aan de zaden geene 
behoefte, wijl deze heester zich gemakkelijk door stekken en ook door de wortels laat aankweeken. 
Wat grond en standplaats betreft, hierover behoeft men zich weinig te bekommeren. De 
Wisteria toch groeit schier in eiken grond, en op elke standplaats, waartoe men echter niet bij 
voorkeur een tegen het Noorden gelegen muur kiezen moet. 
Ik zal dit artikel eindigen met de mededeeling van eenige bijzonderheden omtrent deze 
sierlijke plant, ontleend aan de door von Siebold en Züccarini bewerkte Flora Japonica , en die 
vermoedelijk bij den lezer eenige belangstelling zullen vinden. 
,/Deze klimheester wordt algemeen in Japan aangekweekt, alwaar men hem bezigt voor 
priëelen en bedekte wegen in openbare en partikuliere tuinen en om de tempels. Zijne zich op 
grooten afstand verspreidende wortels brengen twee of meer windende stengels voort, dikwijls 
van 2 — 4 duim diameter, die zich tot eene hoogte van 12 tot 18 voet verheden, alwaar zij ein- 
delijk, als ze ondersteund of aan latwerk verbonden worden, een bladerendak daarstellen van 
24 — 30 voet in 't vierkant, van 'twelk dan de talrijke, somwijlen een el lange trossen met 
blaauwe bloemen naar beneden hangen, waardoor een bewonderenswaardig etfect veroorzaakt 
wordt. Is de Pudsi (de Japansche benaming voor dezen heester) in April en Mei eenmaal in 
bloei gekomen, dan verzamelen zich de menschen uit de verschillende klassen der maatschappij 
onder dit loveren- en bloemendak, om zich te vermaken met muziek, zang en dans, daarbij te- 
vens hun gelief koosden drank, de Sake — een soort van rijstebier — , niet vergetende. Men 
improviseert dan dichtstukken, welke vervolgens op strooken papier geschreven en aan de bloem- 
trossen opgehangen worden. De Japansche litteratuur is rijk aan geestige en liefelijke gedichten 
ter eere der Fudsi, het symbool der lente; terwijl men in de verzamelingen kostbare schilde- 
rijen, dezen bloeijenden heester voorstellende, bewaart, die bij bijzondere feesten boven de eere- 
plaats opgehangen worden. Reeds Kümpfer, zoo getrouw in het schetsen van tafereelen der ge- 
bruiken van de volken door hem bezocht, deelde onderscheidene gewoonten mede, op de Fuds 
