50 
Dat klinkt belagchelijk, lispelt men misschien, en toch verzeker ik u, dat dergelijke 
etymologische verklaringen alles behalve zeldzaam zijn. 
Wie maakt nu dien strijd tusschen de i en de y, die inderdaad wel eenige overeenkomst 
heeft met eene soortgelijke in onze heden daagsche spelling, hier uit? Immers, hoeveel voorkeur 
de i schijnt te verdienen, de y behield toch tot hiertoe de bovenhand en wordt door de meeste 
kruidkundigen, in dit geval, als overwinnares gehuldigd. 
Het geslacht Pyrus (zonder daarom te zeggen dat déze de beste schrijfwijze is, houd ik er 
mij voor ft oogenblik, de algemeen gebruikelijke volgende, toch maar aan) is tamelijk rijk aan 
soorten, van welke de gewone Peer (1 °yrus communis), de stamsoort van de tallooze thans in 
de tuinen voorkomende, de type is. Ook de Appel [Pyrus Malus) en de daaruit ontstane ver- 
scheidenheden, benevens de daaraan verwante soorten, waarvan ook de Pyrus speet abilis er eene 
is, behooren daartoe. 
Hier stuiten we alweer op een vraagt eeken. 
Behoort de Appelboom werkelijk tot hetzelfde geslacht , waarvan de Pereboom de 
grondsoort is? 
De één zegt zonder aarzelen, volmondig, ja; een ander daarentegen zegt: neen, en beweert 
dat deze op zijne beurt als type behoort beschouwd te worden van een ander geslacht; dat zou 
dan Malus , en de gewone Appelboom Malus communis lieeten. 
Verschil van gevoelen, verschil van overtuiging zelfs, treft men overal en schier in alles 
aan ; en zeker niet het minst bij de beoefenaars een er natuurkundige wetenschap. 
Nu zou ft mij zeker niet in de gedachten gekomen zijn deze botanische kwestie hier ter 
sprake te brengen, ware het niet dat het in dit geval practisch nuttig is, terwijl bovendien mijn 
goede naam er bij gemoeid is. 
Want wat toch zou men van dit werk en van den schrijver ervan denken, wanneer men, 
den naam, die onder de nevensstaande plaat gedrukt is, in een of ander praktisch boek willende 
opzoeken, dien niet vond, maar den heester vermeld zag als Malus spectabilis. En dit is — 
hoewel daarom op verre na niet algemeen — toch toevalligerwijze het geval in de beide eerste 
boeken — beide, hoe ongelijk van gehalte, voor ft, gebruik goede boeken — van dien aard, die 
ik er op nasla *). 
Wanneer de leek hier te beslissen had, zou gewis de kwestie al zeer spoedig als uitgemaakt 
te beschouwen zijn, want voor hem klinkt het misschien reeds zeer vreemd, of ongerijmd zelfs, 
om den Appel- en den Pereboom beide als niets anders dan soorten van één geslacht, als 
wijzigingen dus van éénen grondvorm te beschouwen; en toch, niettegenstaande dat schijnbare 
verschil, valt het den kruidkundige alles behalve gemakkelijk, om hier karakters te vinden, waarin 
ze voldoende van elkander afwijken, om er zelfstandige geslachten in te herkennen. 
*) Almanach du bon Jardirder , 2 de vol. — Wel is waai* niet do laatste jaargang', maar, wat den inlioud van liet 2 ,lc 
gedeelte van dezen lijvigen Almanak betreft, die komt, zeker zonderling genoeg, reeds sinds jaren letterlijk oj» hetzelfde 
neer, — en C. de Vos, Beredeneerd Woordenboek der voornaamste heesters en Coniferen in Nederland gehveekt. Gronin- 
gen bij J. B. W o eters, 1807. In liet eerste werk wordt men nog van Pyrus naar Malus verwezen, wat in het andere 
niet liet geval is. 
