LLOYD UBRARY CINCINNATI OHIO 
51 
De groeiwijze van den boom is t niet, de grootte en vorm der bladeren zijn liet evenmin 
die bier als kenmerken kunnen dienen; hoogstens wijzen die op verschil tussclien soorten, 't Zijn 
alleen de deelen welke de bloem zamenstellen, waarin die wezenlijke karakters te vinden zijn. En 
vergelijkt men nu de bloemen van een Appel- en een Pereboom naauwkeurig met elkaar, dan 
zal men, eenig verschil in kleur en grootte der bloembladeren — mede van geen belang — uit- 
gezonderd, zeker al zeer weinig, of welligt in ’t geheel geen in ’t oogloopend verschil opmerken, 
zoo min wat den vorm en de rangschikking van de onderdeden der bloem als de gedaante 
van deze in haar geheel betreft. 
Ziehier met een paar woorden waarin het voornaamste verschil gevonden wordt. In ’t mid- 
den van beide bloemen treft men vijf stijlen aan, de bovenste deelen der stampers, waarvan het 
benedenste gedeelte, het vruchtbeginsel, hier onder de bloem zit *) Welnu, in de appelbloem zijn 
die vijf stijlen van onderen met elkaar zamengegroeid, terwijl die in de perebloem alle op zich 
zelf en dus vrij staan. Vervolgens wijken de meeldraadjes in deze laatste alle, reeds van hunne 
basis af, naar den omtrek der bloem, terwijl het benedenste gedeelte van die in de appelbloem 
regtop staat, en ze hier alleen met hun topgedeelte naar buiten gerigt zijn. 
Zie, dat zijn van die kenmerken die ieder maar zoo niet opmerkt, als er niet op gewezen 
wordt. Misschien is men in dit geval ook wel wat aan ’t // zoeken” geweest; dit laat ik echter daar. 
Een in ’t oogloopend kenmerk ligt in beider vrucht. De appel vertoont namelijk, daar, waar 
de vrucht aan den steel bevestigd is, eene soms vrij diepe holte, terwijl de peer d&ar integen- 
deel puntig toeloopt. 
Jammer intusschen dat dit karakter alles behalve standvastig is. Men behoeft zich slechts 
de genoeg bekende Ber gamot-peer te herinneren, om een vorm voor oogen te hebben, die al 
zeer mooi met dien van den appel overeenkomt, en in ’t geheel niet spits toeloopt, maar inte- 
gendeel bij den steel dezelfde uitholling vertoont ; terwijl er daarentegen appelen zijn die daar geene 
holte bezitten. 
Van meer beteekenis zou misschien het zoogenoemde klokhuis kunnen zijn, daar dit althans 
bij de appelen standvastig pergamentachtig en bij de peren vliezig is. 
Ik mag echter over deze zuiver kruidkundige aangelegenheid hier niet breedvoeriger uit- 
weiden, maar voeg er alleen nog bij dat verreweg de meeste botanische schrijvers, en ik geloof 
zeer teregt, beide, dep Appel- en den Pereboom, als niets anders dan soorten van één en 
’t zelfde geslacht beschouwen, zoodat we alle regt hebben om den hier afgebeelden heester, als 
behoorende tot die soorten van Pgrus , die appelvormige vruchten hebben, den naam dien 
Aiton er aan gaf te doen behouden, en bijgevolg Pjjrus spectabiïis te noemen. — 
De familie der Pomaceën en inzonderheid het geslacht Pt/rns is zeer rijk aan fraai- en 
inzonderheid mildbloeijende hoornen en heesters, en deze behoort inderdaad tot de allerfraaiste. 
Van het oogenhlik af dat hij uit China in Engeland ingevoerd werd, 't welk in 1780 het geval 
was, waarna hij zeer spoedig bloeide, trok hij uit dien hoofde de algemeene opmerkzaamheid der 
*) De Lezer herinnere zich wat dienaangaande op bladz. 31, ten opzigte der bloem van Cratczgns, medegedeeld werd, 
en wat ook hier van toepassing is. 
