54 
en weder anderen het Cerasus japon? ca noemen. De namen Prunus japon? ca en Cerasus japonica 
trouwens kunnen als van gelijke waarde beschouwd worden, daar sommige kruidkundigen den 
Pruimeboom en den Kerseb oom als soorten van één geslacht (Prunus) beschouwen, terwijl 
anderen de kersen en wat daar direct aan verwant is als een eigen geslacht meenen te moeten 
aannemen, '’t welk mén Cerasus heet. Vandaar [dat de één van Prunus japon? ca spreekt, waar 
de ander Cerasus japonica schrijft, ’t Is. hier dus weer even als met de appelen en peren; 
de lezer doe wat hem 't liefste is in dit geval. 
De familie der Amygdaleën, waarvan de Amandelboom (Amygdalus communis) de 
type is, bestaat slechts uit een drietal geslachten, waarvan alleen Amygdalus en Primus gerekend 
worden bij ons bekend, maar dan ook tevens zeer algemeen bekend te zijn, en dat wel inzon- 
derheid als vruchtboomen. 
Maar ook, al bevatten deze beide geslachten geene enkele soort, die eetbare vruchten 
voortbragt, dan nog zouden ze in aanmerking verdienen te komen om hare fraaije bloemen, 
en om hare bloemrijkheid tevens. 
Het is nu echter eenmaal de gewoonte dat men aan den bloei van boomen of andere 
planten, die zich door de vruchten jegens ons verdienstelijk maken, geene andere waarde hecht, 
dan dat deze de voorbode is van een lateren oogst, en men een bloeijenden Appel-, Kerse-, 
Perzikeboom, enz., mooi vindt, alleen omdat hij een mooi vooruitzigt geeft tegen het najaar. — 
Behalve die, welke in de serie der vruchtboomen vallen, komen er echter onder de Amyg- 
daleën ook niet weinige voor, die alléén door hare bloemen waarde voor ons hebben, en daar- 
onder zijn er die werkelijk uitstekend fraai zijn. 
Dit is zoowel met sommige Amandel- of Perzik- (Amygdalus)- als met enkele Pruim- 
of Kers- (Prunus)- soorten het geval, en onder deze bekleedt de dubbelbloemige Prunus japo- 
nica zeker niet de minste plaats. 
Wanneer men een bloeijenden Appelboom en een P r u i m e- ofKerseboo m met elkander 
vergelijkt, dan trekt het de opmerkzaamheid, hoezeer die op elkaar gelijken, terwijl alleen de 
kleur der bloemen veelal genoegzaam verschilt om ze op eenigen afstand te herkennen. 
Maar ook wanneer men de afzonderlijke bloemen dezer hcomen van zeer nabij beziet, valt 
die overeenkomst in ’t oog, zoo zelfs, dat het velen welligt moeijelijk vallen zou te zeggen, 
waarin ze wezenlijk van elkaar verschillen, daar men toch als vanzelf gevoelt dat noch de witte, 
rosé of hoog roode kleur der bloemblaadjes, noch dezer grootte op deugdelijk verschil wijzen, 
immers loopt de grootte, zoowel als de kleur bij de verschillende soorten v^n Appelen en 
Peren, als bij de Pruimen en Perziken nog al uiteen. 
En toch is hier een karakter te vinden, en zeer gemakkelijk te vinden zelfs, waardoor ze 
zich zeer kennelijk van elkander onderscheiden; en dat karakter zal gewis wel deugdelijk zijn, daar 
dat het juist is, ’t welk oorzaak is van het in ’t oogloopend verschil der vruchten; immers, hoe ligt 
de leek ook eene appel- of perebloem met die van een pruim e- of perzik e- of kerseboom zou kun- 
nen verwisselen, in de vruchten zal zelfs een klein kind zich met geene mogelijkheid vergissen. 
Beide, de bloemen van den Appel- en van den Kerseboom, hebben, benevens een vijf- 
