55 
slippigen of vijfbladigen kelk, die wel eenig uiterlijk verschil opleveren, maar ’t welk toch 
niet zeer in ’t oogloopeüd is, vijf bloemblaadjes, en binnen die bloemblaadjes een aantal 
meeldraadjes; alles zoodanig gerangschikt, dat de bloemen op elkaar gelijken als de ééne 
roos op de andere. 
Maar, terwijl bij de appelbloem het vruchtbeginsel door liet benedenste gedeelte van den 
kelk vast omsloten wordt, zoodat deze, en dus ook de daartusschenliggende bloemblaadjes en 
meeldraden er gedeeltelijk mede zamengroeijen, waaromtrent ik vroeger (blz. 31), van den 
Meidoorn sprekende, reeds eenige bijzonderheden mededeelde, staat in de bloem van den 
Kerse- of den Amandelboom het vruchtbeginsel binnen in de bloem geheel vrij en op 
zich zelf. 
Heeft het dan ook in de appelbloem door die zamengroeijing van de onderste helft der 
buitenste bloemdeelen met het vruchtbeginsel den schijn, als stond dat in dit geval onder de 
bloem, waarom het ook in de kruidkunde onderstandig genoemd wordt, hier vinden we het, 
zooals we trouwens bij de meeste andere bloemen gewoon zijn, daarin. Deze bloemen geven ons 
de verschillende organen die eene bloem zamenstellen, een kelk, eene bloemkroon, meeldraden 
en een stamper, die van onderen in een gezwollen vruchtbeginsel uitloopt, dan ook zeer duidelijk 
te zien; alleen zijn hier de bloemblaadjes zoowel als de meeldraden niet op den bodem der 
bloem bevestigd, maar op de binnenzijde van den kelk. 
De appel is als vrucht dan ook daarom, niet alleen in geur en smaak, maar ook. in ont- 
wikkeling en in gedaante heel wat anders dan de perzik, abrikoos, pruim of kers, wijl het 
vleezige gedeelte van de eerste eigenlijk gevormd wordt door de later voortgegroeide bloem- 
deelen, die reeds tijdens den bloei om het vruchtbeginsel heen zaten, en daarmee zoo vast ver- 
eenigd waren, dat ze er een geheel mede vormden; terwijl, streng genomen, eigenlijk voorna- 
melijk het klokhuis, als de vrucht, in botanischen zin, te beschouwen is. 
Dat zulks bij de pruim en de daaraan verwante vruchten niet liet geval is of zijn kan, 
laat zich nu ^emakkelijk begrijpen, daar hier het vruchtbeginsel, waaruit weldra de vrucht ont- 
staat, met geen der bloemdeelen zamenliangt, en deze ook na den bloei afvallen, terwijl alleen 
het vruchtbeginsel doorgroeit. 
Hieruit ontstaat dan eene ware vrucht, d. w. z. aan welker vorming geen andere deelen 
dan liet oorspronkelijke vruchtbeginsel deelnamen. 
De vraag rijst nu echter bij dezen of genen: waaraan het dan toch toe te schrijven is, 
dat deze vruchten zoo vleezig en saprijk zijn, terwijl zooveel andere een vliezig, houtig of in 
elk geval droog omhulsel hebben? 
De oorzaak hiervan is kortelijk deze : Het omhulsel van iedere vrucht — iedere ware vrucht na- 
melijk — wordt geacht uit drie over elkander liggende lagen te bestaan, die in enkele gevallen 
zeer duidelijk, in enkele andere echter moeijelijker kunnen onderscheiden worden; namelijk: 
eene binnenste laag, eene buitenste laag, en eene die daartusschenin besloten is. 
Deze drie lagen ontwikkelen zich nu bij de vruchten waarvan hier sprake is op zeer karakteris- 
tieke wijze. De buitenste namelijk doet zich voor als een dun vlies, 't welk men er gewoonlijk 
