gemakkelijk van afnemen kan, de binnenste daarentegen wordt vrij dik en steenhard, terwijl de 
daartusschenliggende laag, liet vruclitvleesch, sterk ontwikkeld en zeer saprijk is. Deze drie 
lagen: het dunne schilletje, het vruclïtvleesch en de steen maken dus met elkander de vrucht 
uit, waarbinnen het zaad besloten is. 
De Amandelboom toont reeds een blijkbaren overgang naar de drooge vruchten, daar 
hier het vleesch niet sappig is en het buitenvlies daarvan niet loslaat. 
Gewoonlijk treft men in den steen van de verschillende hier genoemde vruchten slechts 
één zaadkorrel, de pit, aan; in het vruchtbeginsel bevinden zich tijdens den bloei echter twee 
eitjes. Eén daarvan komt echter in den regel slechts tot ontwikkeling, hoewel men er in de 
amandelen ook wel eens twee vindt die goed ontwikkeld zijn. Die hebben dan steeds eene platte’ 
zijde, het gevolg van de drukking die ze in den steen op elkaar uitoefenden. — 
Hoewel de naam Primus japonica tot het vermoeden leiden zou dat dit heestertje van Japan- 
schen oorsprong is, zou men zich hierin toch vergissen, eene vergissing waartoe reeds Thunberg, 
die de plant in 1784 in zijne Fiom Japonica onder dien naam beschreef’, aanleiding gaf. De 
heester komt, volgens Von JSiebold, in Japan zeer veel in gek weekten toestand voor, wat 
Thunberg tot de meening kan gebragt hebben dat hij daar inheemsch was. Hij is echter, naar 
de stellige verzekering van eerstgenoemden Schrijver, van China afkomstig, en moet reeds voor 
lang vandaar naar Japan overgebragt zijn, alwaar inzonderheid de dubbelbloemige, natuurlijk 
om de fraaije bloemen, zeer gezocht is. 
Nevens deze bezitten we ook eene dubbelbloemige witte. Prunus japonica Jlore albo-pleno, 
die niet minder aanbevelenswaardig is. 
Deze heestertjes, die zeer weinig ruimte innemen, geve men een goeden grond en eene niet 
te natte standplaats. Ze verduren onze winters zeer goed, en vereischen alzoo geenerlei bedek- 
king. Men zorge er echter voor dat ze niet in het vroege voorjaar ingesneden worden, wijl 
dan een deel der bloemen verloren gaat. Doet men dat echter iets later, namelijk onmiddellijk 
n& den bloei, dan schaadt het daaraan in geenen deele. 
De vermenigvuldiging geschiedt zeer goed door stekken. Jonge planten kan men ook een 
paar jaren in potten houden, en den bloei daarvan dan gemakkelijk vervroegen; ze maken dan 
in eene bloemmand een allerliefst effect. 
Ook kan men ze veredelen op stammetjes van p. m. een meter hoogte, wanneer men er sier- 
lijke kroonboompjes van verkrijgt. De natuurlijke, heesterachtige groeiwijze blijft echter zonder 
eenigen twijfel altijd de fraaiste. 
