59 
Maar, in plaats van dezelfde, kwamen uit die zaden boompjes voort met bladeren, ongeveer 
gelijk aan de witbloemige, doch welker bloemen van beide soorten aanzienlijk afweken, maar toch 
zeer duidelijk het karakter van beide bezaten. Ze hadden namelijk de grootte en den vorm der 
witbloemige, maar daarentegen de kleur der purperbloemige. 
Die ondeugende bijen hadden het gedaan; de kweeker niet, die nog al dacht zeker van 
zijne zaak te zijn. Omtrent het feit bestond geen twijfel, en die kon evenmin bestaan omtrent 
de oorzaak er van. En de kweeker, hij mag vreemd opgezien hebben toen hij die groote roode 
bloemen hare prachtige bloemkroonen zag ontplooijeu, zijne teleurstelling zal gewis wel te dragen 
geweest zijn,, want inderdaad, al had hij ’t er ook jaren achtereen cp toegelegd, schooner aan- 
winst kon hij onmogelijk verlangen. 
Dit bleek dan ook later, toen hij dezen boom of heester aan den heer Tope te Erfurt, naar 
men zegt voor eene zeer aanzienlijke som, verkocht. 
Deze vermenigvuldigde de plant zoo spoedig mogelijk, en doopte de nieuwe hybride met 
den naam M. Lennéï, ter eere van Peter Joseph Lekke (niet te verwisselen met Linke), die, 
om zijne bijzondere verdiensten, in 1853 door den koning van Pruissen tot General-Director der 
Koninklijke tuinen 'benoemd werd, en eerst voor weinige jaren overleed. Die hulde was inderdaad 
wèl verdiend, daar Linné ’t was, aan wien de ,/Landschafftsgartnerei” voornamelijk haren bloei in 
Duitscbland te danken heeft. Wat zich anders in den regel de kweeker, vooral tegenwoordig, tot 
taak stelt, dat had hier de Natuur gedaan, door niets anders dan eenige bijen daarbij geholpen. 
En het buitendien reeds zoo schoone geslacht der Magnolia’s was met een nieuw lid vermeerderd, 
’t welk er zeker niet weinig toe zou bijdragen om het zijn roem te doen behouden, ja nog aan- 
zienlijk te doen toenemen. 
Ook in de tijd der ontwikkeling van de bloemen houdt deze hybride het midden tusschen 
de beide ouders, immers, ontluiken die der M. Yvïan aan de nog kale en die der M. obovata 
iets later *) aan de bebladerde takken, hier hebben de bladeren ongeveer een derde hunner 
grootte bereikt als de bloemen geopend zijn. 
Beziet men de bloem van buiten, dan heeft ze wel eenigzins het voorkomen eener kolossale 
tulp, met dit verschil evenwel* dat hier een drietal aan de basis groen en naar den top rood 
gekleurde kelkbladeren voorhanden zijn, die echter spoedig afvallen. De bloemkroon bestaat uit 
zes komvormig uitgeholde bloembladeren, die in twee seriën geplaatst zijn, drie naar buiten en, 
met deze afwisselend, drie naar binnen. Een groot aantal niet zeer lange meeldraden vindt men 
daarbinnen gezeten, en in het midden daarvan een kegelvormig ligchaam. Dit laatste is een 
pyramidale voet of bloembodem, waaromheen een aantal stampers zeer digt opeengedrongen zit- 
ten. Wanneer de bloem verwelkt is, laat elk van die stampers een vruchtje achter; deze 
vruchtjes zwellen weldra op, dringen dus nog vaster tegen elkaar, terwijl het geheel in grootte 
toeneemt en ten laatsten in vorm veel overeenkomst verkrijgt met een dennekegel, of liever met 
*) Het schijnt aan een toevallig zamentreffen van een iets vroeger bloeijen van een exemplaar der M. purpurea 
en eene late bloei der M. Yulan te danken te zijn, dat deze kruising heeft kunnen plaats hebben. 
