60 
met dien van eene Spar. Is liet geheel tot rijpheid gekomen, dan bersten die vruchtjes open, en 
uit elk daarvan komt één groote, bruine zaadkorrel te voorschijn, die echter aan een draad, de 
navelstreng genoemd, blijven hangen. 
De Magnolia! s, hoe prachtig ze ook zijn, en hoevele soorten en verscheidenheden, welker aantal 
meer dan twintig bedraagt, er van in den handel voorkomen, treft men toch verre van zoo 
algemeen in de tuinen van partikulieren aan, als men zou mogen veronderstellen. Dit mag ten 
deele gezocht worden in de vrees, dat zij aan onze winters geen weerstand bieden kunnen, welke 
vrees echter ten eenemale ongegrond is. 
Men zij echter voorzigtig met liet verplanten. De ondervinding toch heeft geleerd, dat deze 
boomen of heesters de verplanting dan het best verdragen, wanneer ze in het voorjaar in ontwikke- 
ling, wanneer dus de vroegbloeijende soorten reeds met bloemen beladen zijn. De reden hiervan zal 
wel deze zijn, dat de grond zoowel als de lucht voor dien tijd nog te koud zijn en de wortels 
dan te lang in stilstand blijven verkeeren en daardoor sterven, waarvoor later geen vrees meer 
bestaat. Voorts mogen bij het verplanten de wortels niet van de aarde ontdaan worden, maar 
moet de kluit zorgvuldig, door middel van eene mat of stroo, bijeengehouden worden, welk 
omwindsel men er niet van verwijdert, maar de kluit met de mat of het stroo in den 
grond plaatst. 
De Magnolia’ x beminnen een lossen, voedzamen, maar vooral niet te droogen grond, waarom 
bij het planten ook niet vergeten moet worden den grond om den stam goed te begieten, 't 
welk men volhoudt tot de groei zigtbaar geregeld is. Daar de bladeren groot en teer zijn, en, 
even als ook de bloemen, ligt door den wind beschadigd’ worden, plaatse men ze op eene min 
of meer beschutte standplaats, maar toch steeds zoodanig, dat men er in ’t voorjaar een vrij 
gezigt op heeft. 
De vermenigvuldiging heeft gewoonlijk door liet alleggen der takken plaats; ook door zaden, 
die echter hier te lande veelal niet goed tot rijpheid komen, kan men ze zeer goed aankweeken, 
mits men die niet te lang droog laat liggen, maar ze spoedig na de inzameling in den grond 
legt. Dit gaat echter veel langzamer, daar het niet zelden een jaar, of langer zelfs, duurt eer 
deze uit den grond te voorschijn komen. 
