62 
ojjicincdis) behoort, die men vooral in zaclige streken, b. v. langs bouwlanden, zeer menigvuldig 
aantreft, en welker bloemen, hoewel op eenigen afstand niet in ’t oogloopend, van nabij gezien 
toch werkelijk traai zijn, al halen ze ’t dan ook op verre na niet bij deze. 
Wanneer men die bloempjes der Fumarict, ziet, dan valt het in het oog dat ze van onderen 
een staartvormig aanhangsel bezitten, zooals dat ook met vele andere bloemen het geval is, b. v. 
met die der Oost-Indische Kers ( Tra/paeolum, majus). Zulk een aanhangsel treft men in 
meerdere bloemen aan, en ’t is gewoonlijk eene zakvormige uitbreiding van een der bloem- af kelk- 
bladeren, of van de bloemkroon of den kelk als al die blaadjes tot één geheel zijn zamengegroeid. 
Daar die zakjes veelal, wat hun vorm betreft, met een hanespoor overeenkomen, is men ook in 
de kruidkunde gewoon dat deel der bloem een spoor te noemen. 
Ter loops voeg ik hier nog bij dat die sporen steeds honig afscheidende organen, en 
dus niet anders dan eigenaardige vormen van de zoogenaamde nectarieën of honigbakjes zijn, 
welke zich onder velerlei vormen voordoen. 
Treft men aan de bloem der Duivenkervel altijd ééne spoor aan, die van de plant 
waarmede wij ons thans bezig houden, vertoont er twee, die echter zoo kort zijn, dat ze maar 
nauwelijks den naam van sporen verdienen, en zich als twee zakjes ter weerszijde van het 
bloemsteeltje voordoen. 
Die twee sporen, voor dat geslacht zeer karakteristiek, brengen mij van zelf tot de etymo- 
logie van den naam dien het draagt en omtrent de spelling waarvan men ’t alweer verre is van 
eens te zijn. 
Ziehier kortelijk eenige bijzonderheden welke daarop betrekking hebben. 
Ik zeide zooeven dat reeds Linkzeus deze plant gekend en beschreven heeft. Hij rekende 
haar te belmoren tot het geslacht der Duivenkervel of Fnmaria , en, wat de algemeene ka- 
rakters der bloem betreft, komt ze daarmede ook goed overeen. De latere wetenschap stelde 
echter strengere eischen van de geslachtsbepaling, en zoo levert deze plant dan ook inderdaad 
verschil genoeg met de zooeven genoemde op, om haar als tot een afzonderlijk geslacht behoo- 
rende te beschouwen. 
Dit gaf dan ook reeds in 1797 aan Boiikhaüsen in Darmstadt aanleiding om die soorten 
van Fumaria’s , die zich door zulk een dubbele spoor kenmerken, als tot één geslacht behoo- 
rende te beschrijven en dat geslacht noemde hij Diclytra . 
Nu vindt men door den één het woord aldus, door een ander Dicentra en weer door een 
ander Diëlytra geschreven, en dat niet alleen door kweekers, maar ook door kruidkundigen. 
Prof. K. Koen geeft hiervan de volgende verklaring: Met den naam Diclytra kan Bork- 
hausen alleen gedoeld hebben op de twee sporen onder aan de bloem, in de veronderstelling 
namelijk dat Klytron het grieksche woord voor eene spoor was, alzoo zou Diclytra zooveel be- 
teekenen als „twee-spoorbloem”. 
Niet Klytron maar Kent r on echter beteekent in het Grieksch eene spoor, zoodat latere 
kruidkundigen, deze vergissing bemerkende, den naam meenden te moeten verbeteren, door, de 
beteekenis behoudende, Dicentra te schrijven. Anderen weder beweren dat men zich in de be- 
