63 
teekenis vergist, welke Borkhausen aan dien naam hechtte, en dat hij veeleer er mede doelde 
op de twee kleine kelkschubjes, of op de twee buitenste bloembladeren, en men bijgevolg Diélytra 
schrijven moet. 
Ik voor mij laat ieder gaarne in zijne keuze in dit opzigt vrij, maar houd mij hier aan de 
meest algemeene schrijfwijze, die tevens het voordeel heeft van, ze moge dan al of niet op eene 
vergissing berusten, de oorspronkelijke te zijn. — 
Ieder, die niet een weinigje kennis heeft van de eigenaardige karakters der bloemdeelen van 
deze plan tenfamilie, zal, die bloemen ziende, en ze vergelijkende met de meeste andere, mis- 
schien moeite hebben om er de gewone organen in terug te vinden. En toch is dat inderdaad 
zoo moeijelijk niet, als men maar weet hoe men zoeken moet. 
Zijn deze bloemen reeds zeer fraai op het eerste gezigt, hare zamenstelling is inderdaad 
bewonderenswaardig. 
Men treft hier wel iets aan wat den kelk vertegenwoordigt, maar ’t zijn slechts twee zeer 
kleine schubjes, die onder de buitenste groote, ronde bloembladeren weggedoken zijn. De bloem- 
krans bestaat uit vier blaadjes. Men herkent er maar twee, ’t is waar, maar dat komt wijl ze 
tweeërlei vorm hebben. De beide buitenste namelijk zijn groot, fraai karmozijnrood van kleur, 
ze loopen elk nabij het steeltje in een zakje of spoor uit en hebben aan den top een terugge- 
slagen slip. 
Wanneer men nu deze beide ronde bloembladeren van elkaar verwijdert en ze voorzigtig 
van ’t steeltje afplukt, dan volgen, in afwisselende orde met deze, twee veel kleinere, witte bloem- 
blaadjes, welke met hun top tegen elkander aanliggen. Maakt men ze nu daar los, wat zeer 
gemakkelijk gaat, en verwijdert men ook deze, dan houdt men de meeldraden en den stamper 
over. Ook de meeldraadjes zijn, hoewel de onderste draadvormige gedeelten ervan, de helm- 
draadjes, zich aan hunne basis sterk van elkaar verwijderden, met hun topgedeelte, de helm- 
k nopjes, zeer los vereenigd, en zaten, tevens met het topgedeelte van den stamper, de stempel, 
tusschen de topgedeelten der beide binnenste bloemblaadjes verborgen. 
Daar de beide binnenste witte bloemblaadjes langer zijn dan de buitenste roode, steken ze, 
tegen elkander aanliggend, als een wit tongetje daaruit naar buiten; dit tongetje is aan het boven- 
einde gezwollen; ’t is de plaats waar de kelmknopjes en de stempel verscholen zitten. 
Wanneer men weet met welke bloemdeelen men hier te doen heeft, en hoe ze zich tot 
elkaar verhouden, dan zal men, ééns zulk een bloem uiteen geplukt hebbende, het zonder twijfel 
vaak herhalen, en ook datgene aan anderen willen toonen, wat men zelf niet genoeg bewonderen kan. 
Niet alleen eene uitnemend fraaije plant is de Brclytra speciabihs, maar ze toont zich tevens 
uiterst gewillig om zich in alle opzigten naar onze wenschen of onze middelen te schikken. Vol- 
komen bestand tegen onze strengste winters, komt ze reeds vroeg in ’t voorjaar krachtig uit den 
grond te voorschijn, om in Junij en Julij haar meesten luister ten toon te spreiden. Maar ook 
in eene pot gekweekt ontwikkelt zij zich goed, al is ’t dan ook niet zoo krachtig; terwijl deze 
plant zich uitnemend goed laat forceeren, zoodat men zich, zelfs reeds in den winter, in t genot 
harer fraaije, zij ’t dan ook wat bleekere, bloemen kan verheugen. 
» 
