66 
pend wezen, dit komt voornamelijk wijl men dan twee leden van deze familie met elkaar verge- 
lijkt, die zeer ver van elkander verwijderd staan. 
De groep der Ericaceën toch is zeer rijk aan vormen. Zelfs het geslacht Erica levert, 
daarvan het bewijs, en niet onmogelijk zou ’t vallen om, uit de in de tuinen voorkomende leden 
daarvan, er een zeker aantal zoodanig nevens elkaar te plaatsen, dat men die vormen trapsgewijs 
in elkander zag overgaan, zoodat het ééne uiterste, door eene geregeld opvolgende serie, aan het 
andere verbonden was. 
Dan zou men zien dat ze alle enkelvoudige, ongedeelde en gaafrandige bladeren hebben, 
hoezeer die ook in grootte en vorm overigens mogen verschillen, ze mogen klein of groot, stijf 
of lederachtig zijn; dat de kelk- en bloemkroonblaadjes bij alle soorten tot een min of meer 
klokvormige kelk en dito bloemkroon zijn zamengegroeid, welke laatste nu eens meer open staat, 
dan weer meer gesloten, korter of langer is, en derhalve verschillende gedaanten verkrijgt, gewij- 
zigd naar de geslachten of soorten; terwijl de blaadjes, die de bloemkroon zamenstellen, nimmer 
geheel vrij zijn, maar steeds, 't zij over hunne geheele lengte, zooals bij de Heide -plant, ’t zij 
alleen aan den voet, zooals bij de Bh o do dendron, met elkaar zamenhangen, terwijl ook de 
meeldraden aan hun voet met dien bloemkroonbuis zijn zamengegroeid. 
Ik wil hier echter niet bij alle bijzondere kenmerken dezer familie stilstaan, maar nog alleen 
wijzen op een zeer eigenaardige overeenkomst tusschen twee schijnbaar zoozeer van elkander ver- 
schillende planten als de Heide en de Bh o do dendron zijn. 
De helmknopjes van de meeste planten openen zich met eene overlangsche spleet; ze bersten 
open, gelijk men gewoon is te zeggen. Bij alle planten geschiedt dat echter niet aldus. Zoo 
b. v. openen die van den Laurierboom en alle daaraan verwante gewassen zich op eene zeer 
fraaije wijze met klepjes. 
Bij zeer vele Ericaceën nu ziet men ze ook niet met overlangsche spleten openbersten, 
maar het stuifmeel vindt hier een uitweg door twee poriën, aan den top van ieder helmknopje. 
Dit bestaat namelijk uit twee vakjes of hokjes, en elk van die hokjes opent zich aan den top 
met een gaatje of porie, gelijk de eerste figuur (a) op de onderstaande houtsnede, welke een vol- 
komen meeldraad uit de bloem der Bliod o dendron voorstelt, en waarvan het topgedeelte 
vergroot daarnevens geplaatst is, duidelijk aantoont, 
Twee verschillende redenen noopten mij, de hier afgebeelde plant in deze keurverzameling 
op te nemen. Vooreerst namelijk wijl ze wel is waar oud is, zoo oud dat ze tot de vergetene, 
de verlatene behoort, gelijk in het volgende artikel, waar ik de Pontische Bhododendron 
[Rh. ponticum) en de vroeger en later daarvan gewonnen bastaarden kortelijk ter sprake denk te 
brengen, blijken zal, maar omdat ze daarom toch niet minder fraai is. 
De tweede reden is, dat in de bloemen dezer hybride op zulk eene fraaije en duidelijke 
wijze de bladachtige natuur der meeldraden blijkt. 
Daar zulks, hoewel aan sommige lezers welligt bekend, ongetwijfeld aan anderen geheel vreemd 
zal zijn, moge het niet ongepast geoordeeld, worden, daar de gelegenheid om het toe te lichten 
zich thans als van zelf aanbiedt, deze morphologische bijzonderheid hier kortelijk ter sprake te brengen. 
