78 
Maar genoeg hiervan. Ook het prachtige geslacht Diervilla is genoegzaam uitsluitend van 
Japan schen oorsprong, en bevat veel wat onze tuinen tot een waar sieraad strekt. 
Gewoonlijk vindt men de soorten, verscheidenheden en bastaarden van dit geslacht in de 
handelscatalogi aangeboden als Weigelia’s . Dit is minder juist, en de naam Diervilla verdient 
voor deze planten de voorkeur, krachtens het steeds door de kruidkundigen — ook in dit ge- 
val — gehuldigde regt van prioriteit. 
De naam Diervilla toch is reeds afkomstig van den voor zijn tijd uitstekenden Pranschen 
kruidkundige Josepu Pitton de To urne fort, die in de laatste helft der 17 d0 en in de eerste 
jaren der 18 de eeuw leefde, en dit plantengeslacht, waarvan toen nog slechts ééne enkele, in 
Noord -Amerika te huis behoorende soort bekend was, toewijdde aan den Pranschen heelkundige 
Dierville, die destijds Noord- Amerika bereisde en vandaar in 1708 aan Tournefort takken ervan 
toezond. 
Eerst in 1790 werd deze plant, thans als Diervilla canadensis bekend, door Linnaeus 
Lonicera Diervilla genoemd, en levend in Europa ingevoerd, en o. a. in 1816 onder den naam 
Diervilla lmmilis door Sims in Curtis's Botanical Magazine afgebeeld. 
De Zweedsche kruidkundige Thunberg, die drie jaren (1775—78) in Oost-Indië en inzon- 
derheid in Japan doorbragt, vond op zijne reizen in ’t laatstgenoemde land eene andere soort van 
dit geslacht, die hij, blijkbaar onbekend met Tournefort's beschrijving, in zijne, in 1784 ver- 
schenen Flora Japonica bekend maakte en beschreef als de type van een nieuw geslacht, dat hij 
Weigelia noemde, naar C. E. v. Weigel, die in 1748 te Stralsund geboren, later Hoogleeraar 
in de scheikunde te Greifswald was, en ook o. a. eene Plora van Dommeren uitgaf. 
Dat Thunberg met de vroegere beschrijving van Tournefort niet bekend was, meen ik 
hieruit op te mogen maken, dat, waar hij in bovengenoemd werk, bl. 90, zijne nieuwe Weigelia be- 
schreef en op tab. 16 af beeldde, hij van de N. Amerikaansche soort geenerlei melding maakt. 
Dit nu wetende, kan het voor niemand twijfelachtig zijn, welke van deze twee benamin- 
gen het meeste regt van bestaan heeft. 
Dit erkende dan ook de Heer Planchon en tegelijk met dezen de Heer Carrière, waar de 
eerste in van Houtte's Flore des Serres , etc., VIII. 1852 — 58, p. 287 eenige bijzonderheden 
mededeelt betreffende de toen kortelings ingevoerde D. amabilis , en de tweede, naar aanleiding 
dezer soort, welke hij daar (bl. 289) wetenschappelijk beschreef, tegelijk een overzigt gaf van de 
toen in de tuinen gekweekte en de verder bekende, maar nog niet ingevoerde soorten van dit geslacht. 
,/Malgre iiotre vif désir,” zegt Planchon, „de respecter les dénominations devenues vulgaires 
dans le langage horticole, force nous est de substituer au mot Weigelia, celui de Diervilla que 
recommande le droit d'anciennetéV 
En toch — wat doet niet de kracht der gewoonte ! — gaat dezelfde kweeker, in wiens werk 
dit gezegd werd, voort, met in zijn Catalogi de thans bekende soorten onder den straks in zijn 
eigen orgaan verworpen naam aan te bieden. 
Hoewel de naam Diervilla mede vrij algemeen bekend is, zal toch vermoedelijk Weigelia 
het burgerregt bij de kweekers wel behouden. Geheel verkeerd is het echter, om, zooals som- 
