79 
inigen doen, enkele soorten Diervilla en andere Weigelia te noemen. Het verschil toch dat 
tusschen deze bestaat, is niet van dien aard om er geslachtskenmerken van te maken. 
Ik zou dergelijke kwesties hier niet ter sprake brengen, ware het niet dat men er mij van 
verschillende zijden toe aangemoedigd had. Men schijnt er — en ’t is niet onnatuurlijk — wel 
eenig belang in te stellen, om te weten waarop in vele gevallen de vaak zoo lastige synoniemen 
berusten, die maar al te dikwijls tot minder aangename vergissingen leiden. 
Ten tijde van Thunberg, dat is dus nog in ’t begin dezer eeuw, kende men van dit ge- 
slacht nog slechts twee soorten, namelijk de IN. Amerikaansche 1). canadensis met gele, en de 
Japansche 1). japonica , met lichtroode bloemen. In het, in 1835 verschenen, l c deel van hun 
prachtwerk Flora japonica, vestigden v. Siebold en Zuccarini de opmerkzaamheid nog op eenige 
andere Japansche soorten, waarvan de fraaije afbeeldingen de begeerte der kweekers niet wei- 
nig levendig maakten. 
Achtereenvolgend werd daaraan dan ook voldaan; het eerst door den invoer der fraaije 
I). japonica (IJ. rosea) ; later, in 1850, door die der I). Middendor Jiana (ook wel, te regt of te 
onregte, Galyptrostigma Middendor Jiana genoemd), die uit Busland tot ons kwam en in Siberië 
thuis behoort; deze soort werd spoedig gevolgd door de schoonste soort die er tot hiertoe van 
bekend is, namelijk de I). amabilis , de bevallige Diervill a. 
En wel heeft hij aanspraak op* dezen naam, die sierlijke Japansche heester, evenzeer uitmun- 
tende door zijn rijkdom aan, als door de schoonheid der bloemen en die dan ook in het twin- 
tigtal jaren dat men hem kent, zoo algemeen geworden is, dat hij daarin voor de Sering, die 
hij in bloeitijd opvolgt, genoegzaam niet onderdoet. 
Zooals dat met enkele andere Japansche planten het geval was, die, zooals de D. amabilis , 
het eerst in Nederland ingevoerd werden, kwam deze heester niet direct van Japan tot ons, maar 
werd van Java, waarheen hij dus vroeger overgebragt was, in 1850 door den Heer Teysmann 
aan den Amsterdamschen Hortus gezonden als Diervilla n. sp . van Japan. 
De Heer Groene wegen, teregt begrijpende dat een nieuwe heester, die ongetwijfeld van 
zooveel beteekenis voor den Europeschen tuinbouw zou worden, ’t best in den handel te brengen 
was door een der grootste inrigtingen voor horticultuur, reisde met een bloeijenden tak ervan naar 
Gent en vertoonde dien aan den Heer van Houtte. Die tak zien, en, genoegzaam a tout prix, 
eigenaar van dezen heester worden, was in dit geval synoniem. De gekweekte plantjes (11 stuks) 
werden door den Heer van Houtte, in plantenruil, overgenomen voor 2100 francs. — De Am- 
sterdamsche Hortus bekwam daarvoor in de allereerste plaats, de groote Balanthm antarcticum 
voor 1000 frans, thans een der fraaiste sieraden van den Hortus, en toen de prachtigste welligt 
die er van in Europa bestond. 
De bloemist Afeourtit te Utrecht, die reeds in het eerste jaar een stekplantje daarvan had 
verkregen, bragt haar, het jaar daaraanvolgende op de Utrechtsche bloemententoonstelling, onder 
den sedert vervallen naam Weigelia Metelerhampii . 
Niet lang was men in ’t bezit dezer plant of men begreep dat er, door kruising van de 
soorten welke men thans bezat, alligt hybriden te verkrijgen zouden zijn, die ’t in schoonheid 
