83 
Die slippen staan echter niet regtop of in min of meer horizontale rigting van de as der bloem 
af, gelijk gewoonlijk het geval is, maar, terwijl het dunne en slappe bloemsteeltje omgebogen 
is, zoodat de bloem met hare opening naar beneden hangt, slaan die slippen zich terug en zijn 
dus naar boven gerigt. 
De bloemen der verschillende soorten en variëteiten van dit geslacht vertoonen ook ver- 
schillende kleuren, of liever verschillende tinten van paars, terwijl ééne verscheidenheid geheel 
witte bloemen heeft. 
Die waarmede wij ons thans meer bijzonder bezighouden, welligt de fraaiste verscheidenheid 
der van ouds bekende D. Meaclia, en om die reden door den variëteits-naam elegans nader onder- 
scheiden, heeft eene fraai violetkleurige kroon, waarvan de slippen naar onder toe lichter worden, 
terwijl die, juist ter plaatste waar ze zich naar buiten omgebogen hebben, donker karmijn gekleurd zijn. 
Wanneer we nu de bloemkroon voorzigtig verwijderen, 'twelk gemakkelijk gaat na die korte 
buis aan ééne zijde in de lengte opengesneden te hebben, dan zien we dat de meeldraden op de 
binnenzijde van die buis zijn ingeplant, zoodat wij deze, die aanvankelijk in den vorm van een zuiltje 
tegen elkander lagen, nu van elkaar verwijderd hebben. Ze zijn vijf in getal; de helmdraadjes 
zijn zeer kort, de gele helmknopjes daarentegen in verhouding zeer lang. Ook deze liggen tegen 
elkander aan, staan digt om den stijl heen en steken, aanvankelijk nog met elkaar vereenigd, 
als een spits toeloopend zuiltje regt uit de bloem. 
Zooclra deze echter volkomen ontwikkeld is, verwijderen de helmknopjes zich van elkander, 
zoodat ze nu afzonderlijk buiten de bloem herkenbaar zijn en in de lengte openbarsten, om het 
stuifmeel gelegenheid te geven naar buiten te treden. 
De Dodecatlieons , alle, gelijk reeds opgemerkt is, van Noord- Am erikaanschen oorsprong, zijn 
stengellooze planten, die niet sterk uitstoelen en zich dus maar langzaam uitbreiden en vermenig- 
vuldigen. Ze hebben langwerpige, teeder groene, meestal zaagtandig ingesnedene bladeren, die 
zich slechts weinige duimen boven den grond verheffen. 
Uit deze bladeren komt, gewoonlijk in Mei, de bloemstengel te voorschijn, die zich daardoor 
van een gewonen stengel onderscheidt, dat hij alléén bloemen en geen bladeren, hoogstens bij 
enkele planten schutblaadjes draagt, en tevens dat hij na den bloei sterft, terwijl de plant in het 
leven blijft, en met haar, onder den grond verborgen, wezenlijk stengeldeel — men noemt dat 
een wortelstok — den winter in slapenden toestand doorbrengt. 
Die bloemstengel bereikt in dit geval ongeveer een voet hoogte — iets meer of iets minder, 
naar gelang van de sterkte der plant of van grond en standplaats — en draagt aan zijn top een 
aantal bloemen, die ieder afzonderlijk aan een vrij lang en dun steeltje bevestigd zijn, welke 
steeltjes met hun voet alle in één punt, n. 1. de top van den bloemstengel, zamenkomen en 
daardoor aan ’t geheel den vorm geven, dien men gewoon is bij een regenscherm te vergelijken 
en welke om die reden een bloemscherm genoemd wordt. 
Zoowel deze, in alle gevallen, zeer sierlijke bloemwijze, als de vorm van de bloempjes afzon- 
derlijk en hunne zeer fraaije kleur en zuivere teekening zijn oorzaken dat zulk eene bloeijende plant 
er in den hoogste mate bevallig uitziet en zelfs den keurigsten smaak voldoet. 
