84 
De soort, van welke de hier afgebeelde verscheidenheid zich door haren sterkeren groei, 
milderen bloei en fraaijere kleuren onderscheidt, door Linn^eus I), Meadia , naar D r . Eich. Mead, 
een Engelsch geneesheer die in ’t laatst der 17 e en in de eerste helft der 18 e eeuw leefde, ge- 
noemd, is van Yirginischen oorsprong, en werd, volgens Cubtis, die haar in het l e deel van zijn 
Botanical Magazine, tab. 12, af beeldde, reeds in 1709 in Engeland ingevoerd; volgens anderen 
(Loudon en Sweet) had zulks eerst in 1744 plaats, eene kwestie die ik natuurlijk moeijelijk 
uitmaken kan; genoeg dat ze in elk geval reeds veel langer dan eene eeuw in de tuinen bekend 
is. Tegenwoordig is men in ’t bezit van een aantal verscheidenheden, alle voor den open grond 
geschikt. 
Deze planten vereischen een goeden, niet al te droogen, maar daarom niet te natten grond, 
en eene tegen de middagzon beschutte standplaats. Men vermenigvuldigt haar inzonderheid door 
verdeeling van den wortelstok, en dat wel in Augustus of September, wanneer ze haren rusttijd 
ingetreden zijn. Is men gelukkig genoeg er zaad van te winnen, dan zaaije men dit in het 
voorjaar in luchtigen grond, in eene pot, en kweeke de planten aanvankelijk onder glas , doch niet 
te warm op, om ze eerst in ’t volgende voorjaar aan den open grond toe te vertrouwen. 
