87 
heester, die zich normaal ontwikkeld hebben; ’t is waar, deze zijn niet fraai en ze pronken met 
met zulk een sierlijk kleed; ze treden niet op den voorgrond en rekken daartoe hunne steeltjes niet 
uit, maar stellen zich met hare bescheiden plaats volkomen tevreden; ze hebben wat anders te 
doen dan te pronken; ze moeten zorgen voor de ontwikkeling der zaden, en dat ze dat doen 
blijkt in ’t najaar uit de sierlijke bessen waaraan zij 't aanzijn gaven en waarin ze nog voort- 
leven als ’t bestaan der andere reeds lang vergeten is. 
Hier is eene ongezochte toepassing te maken, wat ik echter voor ditmaal aan den lezer meen 
te mogen overlaten. 
Geheel anders is het echter met de verscheidenheid dezer plant, die allerwege in de tuinen 
voorkomt, de Sneeuwbal namelijk, met hare kogelronde bloeitoppen. Waarlijk, hij die ’t niet 
weet zou moeite hebben om in beide dezelfde soort te herkennen, en toch is dit zoo. 
Geene enkele normale bloem treft men hier aan. Ook de centrale bloemen , bij de in ’t wild 
groeijende soort met haar eenvoudig kostuum tevreden, volgen de randbloemen in hare buiten- 
sporige weelderigheid na; de steeltjes verlengen zich, zoodat die, welke middenin geplaatst zijn 
en bij de wilde het laagste staan, hier boven al de andere uitsteken, ’t Is als ’t ware een 
wedstrijd, wie het hoogste standpunt bereiken zal; vandaar dat die bloeiwijze in haar geheel, 
oorspronkelijk vlak, thans kogelrond geworden is. 
Al de bloemkroonen zijn hier sterk ontwikkeld, maar 't is eene ontwikkeling waaraan die 
der meest belangrijke bloemdeelen opgeofferd wordt, het is eene weelde , ten koste der degelijkheid. 
't Is waar, die heester is, juist ten gevolge daarvan, een sieraad onzer tuinen, waar ze in 
het voorjaar niet weinig bewonderd wordt, maar, wanneer de bloeitijd voorbij is, is ook alles 
afgeloopen; geene enkele zaadkorrel kan deze plant, al droeg ze ook nog tienmaal meer bloemen, 
voortbrengen. 
Linnjüus noemde deze variëiteit F. Opulus roseum ; eigenaardiger echter is de thans meer 
algemeene benaming V, Opulus sterile , „de onvruchtbare”. — Ik hoorde haar ook wel V. Opulus 
Jiore pleno , d. i. de „gevuldbloemige” noemen, wat echter alleen 't gevolg van onwetendheid 
is, daar de bloemen volstrekt niet gevuld of dubbeld zijn en hier niets plaats heeft, wat eenig 
regt tot die benaming geeft. 
Het geslacht Vïburnum is rijk aan soorten, die voornamelijk in de gematigde streken van 
het Noordelijk halfrond thuis belmoren; terwijl die, welke digter de evenachtslijn naderen, verre 
het minderdeel uitmaken. Ook Europa bezit enkele soorten, waarvan de straks genoemde ook bij 
ons te lande vrij algemeen is. 
Onder die soorten nu zijn er eenige die , evenals de bij ons in ’t wild groeijende , groote , doch 
sterile rand- of straalbloemen hebben, en die dan ook door de systematici als tot eene afzonderlijke 
rubriek behoorende worden zamengevat; enkele van deze kenmerken zich daardoor, dat alle 
bloemen, evenals die van onze Sneeuwbal, onvruchtbaar zijn en sterk ontwikkelde bloemkroonen 
hebben, tengevolge waarvan de bloemtuil kogelrond wordt, en onder deze is de Viburmim plica- 
tum eene der allerfraaiste. 
Deze heester , die in zijn vaderland niet meer dan twee meters hoogte bereikt, is van 
