90 
landen sommige Coniferen zulk eene kracht ontwikkelen, dat man die streek zelfs als die der 
Naaldboomen bij uitnemendheid onderscheidt. 
Ik zeg daar Naaldboomen. Telen zijn gewoon onder die benaming alle Coniferen, 
zonder onderscheid, te verstaan. Dit is onjuist. Naaldboomen toch zijn alleen die kegeldra- 
gende boomen, welker bladeren zeer lang, smal, rondachtig, stijf en puntig zijn en dus werk- 
kelijk den vorm eener naald hebben. Dit is het geval bij de Dennen (. Pinus ), die dan ook als 
de Naaldboomen bij uitnemendheid te beschouwen zijn. Spreekt men echter van Coniferen — 
de algemeen gebezigde benaming in plaats van de Hollandsche: Kegel dragers, wat letterlijk 
hetzelfde beteekent — dan bedoelt men al die boomen, welker vruchten in vorm of aanleg overeenkomen 
met de dennekegels, en waartoe dan ook de Cv pressen (Cupressus) de Jeneverboomen 
(Juniperus), de Lorkeboomen [Larix), de Taxis [Taxus) en vele andere, zoo ook de hier 
afgebeelde belmoren. 
Hierbij zijn er als uitzondering ook enkele met afvallende bladeren, waarvan de Larix een 
wel bekend voorbeeld levert. 
Onder de Coniferen, gewis eene der grootste en aanzienlijkste plantenfamiliën, tevens eene 
der oudste en die in de ontwikkelingsgeschiedenis van de oppervlakte onzer aarde eene belang- 
rijke rol speelde, komen er een aantal voor die zich, behalve door de duurzaamheid harer stijve 
bladeren, nog door hare zeer eigenaardige en hoogst regelmatige groeiwijze kenmerken; in dier 
voege namelijk dat een zeker aantal takken zich regelmatig op dezelfde hoogte uit den stam, 
kringvormig om dezen heen, ontwikkelen ; terwijl, wanneer de boom eenmaal goed op zijne kracht 
is gekomen, er geregeld jaarlijks aan den top zulk een krans, zulk eene verdieping van jonge tak- 
ken ontstaaft, van de laatst voorgaande door een stamgedeelte van vrij gelijke lengte gescheiden. 
Terwijl de stam zich op die wijze geregeld jaarlijks in de lengte ontwikkelt, is zulks dan 
'evenzeer in horizontale rigting met de takken het geval totdat deze eindelijk dikwijls zoolang 
worden, dat ze, door hunne zwaarte, meestal met een bevallige bogt naar beneden hangen, om 
zich veelal met hun top weder naar boven te rigten. 
De grootste schoonheid onzer boomen ligt outegenzeggelijk juist in de onregelmatige takver- 
deeling, en, ware dit anders, het geheel zou, tengevolge van die uniformiteit, er stijf, gedwongen 
en veel minder opwekkend uitzien. De waarheid hiervan zal ieder erkennen, die in gelegenheid 
was een Sparre- of Dennebosch te bezoeken. Hij zal niet aarzelen toe te stemmen, dat de gewaar- 
wordingen, daar, tusschen de stijlregte stammen met hunne regelmatige tak verspreiding, ondervon- 
den, eene geheel andere is dan die welke zich in een bosch van Berken, Eiken, of van andere 
loof boomen van hem meester maakt. 
Dit neemt echter niet weg dat een Den of eene Spar schoon is, dat hij, althans als hij goed 
ontwikkeld is en vrij staat, een imposanten indruk maakt en deze boomen aan het landschap, aan 
het park, aan den tuin, waar ze verspreid voorkomen, of met overleg geplant zijn, in hooge mate 
luister bij zetten. 
Hiervan vindt men trouwens het bewijs in den ijver met welken men voortdurend en reeds 
sedert jaren deze planten opspoort, en de graagte met welke zij worden ontvangen, zoodat ze dan 
