95 
Yerwijdert men die vijf blaauwe kelkbladeren, dan vindt men de bloemkroon, die niet nit 
vijf, maar uit slechts een viertal kleine, mede zeer ongelijk vormige bloemblaadjes zamengesteld 
is, van welke de twee bovenste mede van zulk een staartvormig aanhangsel of spoor voorzien 
zijn, die men echter eerst dan te zien krijgt, wanneer men die van het bovenste kelkblad voor- 
zigtig in de lengte heeft opengesneden, daar ze in deze verborgen zitten. Die vier bloemblaadjes 
hangen veelal met hun voet zamen, en vormen dan een onregelmatig geheel. 
Na ook de bloemkroon voorzigtig verwijderd te hebben, zien we dat een aantal vrije meel- 
draden op den bodem der bloem ingeplant zijn, die bij de gewone, even als bij de v e 1 d- 
Bidderspoor één stamper omgeven, welke later in eene drooge, aan ééne zijde in de lengte 
openspringende vrucht verandert en eenige zwarte zaden bevat. 
— We treilen in die bloem maar één stamper aan, en toch worden deze planten tot de orde 
der Driewijvige gerekend. Dat komt niet uit. 
— Neen, dat komt ook niet uit; maar bij vele andere, zooals ook bij de hier afgebeelde, 
zijn drie tot vijf stampers aanwezig; dit is echter één van die gevallen, welke ten bewijze 
strekken dat het sexuëele stelsel van LinnjEüs, hoe verdienstelijk ook, niet zonder gebreken is. 
Men treft namelijk bij de Biddersporen soorten aan, in welker bloemen zich één, drie of 
vijf stampers bevinden, en toch behooren ze ontegenzeggelijk alle tot één en hetzelfde geslacht. 
Het „Linnseaansche stelsel,” ook wel het kunstmatige genoemd, werd dan ook in der tijd 
door den verdienstelijken Zweed niet gegeven als het non plus ultra voor de systematische ver- 
deeling der planten, maar slechts als een hulpmiddel, totdat men er in geslaagd zou zijn de 
planten, niet naar het getal of het voorkomen van de geslachtsorganen alléén, maar naar hare verschil- 
lende natuurlijke karakters gezamenlijk te bepalen. Hij zelf kende en bepaalde reeds eenige natuur- 
lijke familiën, welker leden in onderscheidene opzigten op eene kennelijke naauwe verwantschap 
wezen, en hield zich overtuigd dat men er later in slagen zou, eene zoodanige verdeeling op het 
geheele plantenrijk toe te passen. 
Dit wetende zal men ook begrijpen, dat men aan den roem des meesters geen afbreuk poogde 
te doen, toen men aan eene natuurlijke rangschikking boven zijne kunstmatige de voorkeur gaf. 
Dit echter slechts in het voorbijgaan. — 
Het schijnt twijfelachtig of de hier afgebeelde Lelphinmm fotmosum eene zelfstandige soort, 
eene verscheidenheid of eene door kunstmatige bevruchting of toevallige kruising gewonnen 
hybride of basterd is. 
Zooveel is zeker, dat men zich in Engeland het allereerst in het bezit dezer prachtig 
bloeijende plant mogt verheugen, terwijl zij op het vaste land het eerst gekweekt is door den 
bloemist van Houtte te Gent, die haar in 1857 in het twaalfde deel zijner More des serres 
et des jardins de V Europe {tab. 1185) af beeldde. 
Uit den bij deze plaat gevoegden tekst vernemen we niets anders omtrent" den oorsprong der 
plant, dan dat Y. H. zaden er van ontvangen had uit Engeland van den bloemist William Moore. 
Hij noemt haar daar eene „dwergachtige plant,” terwijl de Heer Planchon er terzelfder 
plaatse bij voegt, dat ze tijdens den bloei niet hooger wordt dan 50 centimeters. Opmerkelijk is 
