98 
zijner namen, voor zooverre namelijk latere schrijvers den geslachtsnaam niet meenden te moeten 
veranderen, het geval is, waarvan de oorzaak zonder twijfel moet gezocht worden in de groote 
verspreiding van zijn werk en het gezag daaraan steeds en nog altijd toegekend. 
Al geloof ik dus dat De Candolle en anderen regt hebben wanneer zij den naam C. bigno- 
nioïdes weder opvoeren, aarzel ik toch niet hier den meer algemeen gebruik elij ken te behouden, ten 
einde den liefhebber niet noodeloos in verwarring te brengen. Ik heb reeds vroeger gezegd dat 
ik, zonder voor mij geldige redenen, hier niet van de gebruikelijke namen wil afwijken; terwijl 
ik echter niet verzuim de voornaamste verschillende zienswijzen daaromtrent mede te deelen. 
De Linmeansche benaming kan of mag echter in geen geval behouden blijven; trouwens 
het zal geen der lezers moeijelijk vallen dit te gelooven en hem veeleer moeite kosten om aan 
te nemen, dat de Katalpa en de Trompetbloem ( Bignonia radicans) tot één en hetzelfde 
geslacht behooren. 
Dit neemt echter niet weg, dat zoowel beider bloemen als vruchten op eene vrij naauwe 
verwantschap tusschen deze twee planten wijzen; eene verwantschap echter, die haar alleen ken- 
nen doet als leden van ééne familie; en, ware Linn^us zoowel de grondlegger van het natuur- 
lijke plantensysteem geweest, als hij die van het kunstmatige was, hij zou ze vermoedelijk ook 
als niets anders beschouwd hebben. 
Hij herkende toch die verwantschap te goed om ze in zijn stelsel ver van elkander te 
plaatsen; zoolang hij nu beide als tot één geslacht behoorende ‘beschouwde, kon hijgde wijziging 
die men in de bloemdeelen waarneemt als eene speling of onstandvastige afwijking beschouwen; 
scheidde hij ze echter ook op grond van het getal meeldraden generisch van elkander af, en be- 
schouwde hij derhalve de Katalpa als een afzonderlijk geslacht, dan moest dat ook onvermijdelijk 
in zijn stelsel zoover van de daaraan toch zoo naauw verwante Bignonia’ s verwijderd worden, 
dat men reeds oppervlakkig aan eene onnaauwkeurigheid denken zou. 
Dit schrikte echter zijne navolgers niet af, zoodat zij die, en teregt, Catalpa en Bignonia 
als twee verschillende geslachten meenden te moeten beschouwen, het eerste geslacht in de tweede 
klasse van het sexuëele stelsel plaatsten, terwijl Bignonia tot de 14 e behoort. Immers, terwijl in 
de bloemen der ware Bignonia? s vier goed ontwikkelde meeldraden voorkomen, waarvan er twee 
langer zijn dan de beide andere, zijn er in die van Catalpa naar ’t schijnt slechts twee aanwezig, 
reden waarom de eerste tot de Tweemagtige, de laatste tot de Tweemannige behoort. 
Bij eene meer opmerkzame beschouwing der bloem, gepaard aan eenige kennis van de wijziging 
welke de meeldraden somwijlen in hare ontwikkeling vertoonen, komt men echter tot de over- 
tuiging dat, gelijk dit zoo menigmaal het geval is, het getal der meeldraden — of laat ik liever 
zeggen der goed ontwikkelde meeldraden — geen betrouwbare gids is. 
Teiwijl toch in de bloemen der Bignonia’ s het getal meeldraden oorspronkelijk vijf is, waar- 
van echter slechts een viertal goed tot ontwikkeling komt, het vijfde in zeer rudimentairen 
toestand achterblijft, en daarom veelal over ’t hoofd gezien w T ordt, iets wat troivwens in de 
bloemen der Tweemagtige planten van Linn/eus w r el meer het geval is, zijn er bij Catalpa 
