slechts twee ontwikkeld, terwijl er drie onvruchtbaar bleven. In beide gevallen hebben we dus 
in beginsel met vijf meeldraden te doen, maar waarvan een verschillend getal werkelijk als vol- 
komene, n.1. vruchtbare meeldraden herkenbaar is. 
Genoeg echter over deze bijzonderheden van kruidkundigen' aard; ook reken ik het noodeloos 
om hier nog nadere verschilskenmerken tusschen deze beide geslachten ter sprake te brengen, 
daar ze zelfs voor den niet kruidkundigen lezer reeds genoegzaam in groeiwijze of habitus ver- 
schillen, immers, terwijl de Bignonia’s over ’t algemeen slanke stammen hebben, die zich klim- 
mende, door middel van hechtwortels, aan andere voorwerpen moeten vasthouden, willen ze 
overeind blijven staan, zijn de Catalpa’s boomen met een Hinken stam, de drager van eene breede 
en vrij wijd uitgestrekte kroon. 
De gewone Kat alp a ( C . sy ring ce folio) werd door Siais aldus genoemd om de overeenkomst 
in vorm der bladeren met die van de Sering ( Syringa vulgaris ); eene overeenkomst die echter 
alleen bestaat in den omtrek der bladeren, daar die van de Katalpa de Seringebladeren vier- 
maal en meer in grootte overtreffen. 
De boom is van Noord- Amerikaanschen oorsprong, en werd ’t allereerst in de bosschen van 
Carolina ontdekt door Marc Catesby, een Engelsch natuurkundige, die van ’t jaar 1712 af, ge- 
durende elf achtereenvolgende jareh ontdekkingsreizen in de verschillende Noord- Amerikaansche 
Staten deed. Hij bragt hem naar de bewoonde streken, waar deze kloeke en edele zoon van 
’t woud een goed onthaal vond, en weldra algemeen als sierboom aangemant werd. Reeds in 
1726 werd hij in Engeland ingevoerd, en vandaar verder over een groot gedeeuu van Europa verspreid. 
Niet overal echter, zelfs in het zoogenaamde gematigde gedeeUe van ons werelddeel, gevoelt hij 
zich goed thuis. Terwijl hij zich toch bij ons — en natuurlijk iu zuidelijker rigting overal — 
zeer goed naar ’t klimaat kan schikken, schijnt hij ’t reeds in Duitschland hier en daar minder 
naar den zin te hebben, immers lees ik* in Dietrich’s Bncyclopadie. der gesammten niederen uncl 
hoheren Gartenkunst: dat men de jonge takken ’s winters door eenige omkleeding tegen de vorst 
beschutten moet, daar anders geene bloemen verschijnen. Dit mag misschien zeer plaatselijk, 
ook voor ons land van toepassing wezen, ik ken er toch geen enkel voorbeeld van, maar zag 
den boom steeds goed en somtijds zeer sterk ontwikkeld en niet zelden in ’t midden van den 
zomer (Julij en Augustus) met honderden bloempluimen, uit een aantal groote bloemen bestaan- 
de, getooid. 
Nevens den gewonen Kastanjeboom is de Katalpa gedurende den bloeitijd de prach- 
tigste boom dien ik ken, in sierlijkheid en grootschheid tevens van ontwikkeling wint echter 
m. i. gene het van dezen; hoewel zijne groote en fraai gevormde bladeren hem toch, zelfs zonder 
te letten op den, bij eenigzins sterke boomen verzekerden bloei, volkomene aanspraak geven op 
de erkenning die hem steeds van alle zijden ten deel viel. 
De gewone Katalpa wordt een boom, die tot 25 a 30 voet hoogte bereikt, met eene rond- 
achtige kroon en groote hartvormige, zachtharige bladeren. De bloempluimen verschijnen in Julij 
aan de toppen der jonge takken. De bloemen hebben eene blokvormige gedaante en zijn on- 
regelmatig van vorm, waardoor men cene bloemkroon verstaat die slechts in ééne rigting in 
