103 
hebben, behoort in Zuid- Amerika, en wel inzonderheid in het Westelijk gedeelte, n.1. op de 
Andes van Peru en Chili te huis. Het is zeer rijk aan soorten, waarvan er enkele met windende 
stengels, die door de kruidkundigen tot een afzonderlijk geslacht ( Bomarea ) vereenigd werden, 
waarmede wij ons echter thans niet verder hebben bezig te houden, wijl geene daarvan voor 
den open grond geschikt is. 
De eerste in de tuinen bekend gewordene soort is de A. per egrina, in 1753 uit Peru in den 
tuin te Kew, nabij Londen, ingevoerd en afgeheeld in Curtis's Botanical Magazine vol. IY tab. 139. 
Deze, die aanvankelijk wel is waar ten onregte als eene warmekas-plant beschouwd werd, is toch 
niet ten volle tegen ons klimaat bestand, en zoo was het ook met eenige later ingevoerde. Dit 
had dan ook het niet onnatuurlijk gevolg dat men alle Alstroemeria’s, daar ze van genoegzaam 
gelijken oorsprong zijn, als potgewassen beschouwde; later echter bleek dat er enkele — 
al zijn het er dan ook maar enkele — onder zijn, die zich op verre na zoo gevoelig niet toonen 
als men aanvankelijk dacht. 
Dit is b. v. het geval met A. psittacina, A. brasiliensis en met de hier afgebeelde A. aurantiaca, 
terwijl 't niet onmogelijk is dat er nog meer zijn, waarvan zulks echter voor ’t oogenblik nog niet 
bekend is. Andere kunnen zeer goed gedurende den zomer in hare potten buiten verblijven en 
bloeijen dan prachtig. 
Alle zonder onderscheid kenmerken zich door hare fraaije bloemen, uit zes gestippelde of gevlekte 
bloembladeren bestaande, kennelijk drie buitenste en drie binnenste, zoodat men hier werkelijk 
twee serieën heeft, die men bij andere bloemen als kelk en bloemkroon onderscheidt. 
Daar echter deze bloemdeelen bij meest alle planten, die tot de groote afdeeling der 
Eénzaadlobbige of Monocotyledonen belmoren, maar zeer weinig, somtijds zelfs in •’t 
geheel niet in vorm en kleur verschillen, worden die als één krans beschouwd, die dan noch 
kelk noch bloemkroon, maar een bloemdek heet. 
Dit is dan ook het geval bij alle Lelieachtige gewassen of Liliaceën, waarmede de 
Amaryllideën, tot welke familie de Ahtroemeria’ s belmoren, oppervlakkig veel overeenkomst 
hebben. Men behoeft echter niet lang te zoeken om tusschen deze beide familiën een zeer 
kenmerkend verschil te vinden, wanneer men slechts let op het vruchtbeginsel. In de bloem 
eener Lelie b. v., of eener Tulp, enz. treft men, even als bij de Amaryllideën, binnen het 
bloemdek zes meeldraden en één stamper aan, maar, terwijl bij de Lelie en de Tulp het vrucht- 
beginsel in de bloem en op den bodem daarvan te vinden is, zoekt men het bij de Amaryllideën 
en zoo dus ook bij Ahtroemeria , daar te vergeefs. Het bevindt zich namelijk onder de bloem. 
Dit karakter, waarop ik trouwens reeds vroeger wees, is voor bepaalde plantenfamiliën zeer 
standvastig, en, hoewel het eene aangelegenheid schijnt te zijn van zuiver kruidkundigen aard en 
waarmede dus de liefhebber niet te maken heeft, is het voor hem, die althans eenig begrip 
wenscht te hebben van de natuurlijke verwantschap bij de planten, en de daarop gebouwde 
classificatie, en die misschien niet begreep waarom planten met bloemen die toch zooveel gelijkenis 
met elkander hebben als de beide hier besprokene familiën, niet liever tot één groep vereenigd 
werden, niet zonder eenig belang. 
