104 
Na op dit zeer duidelijke karakter gewezen te hebben, kan ik de overige voorbijgaan. 
De Alstroemeria auranüaca is vermoedelijk omstreeks het jaar 1830, uit Chili in Engeland 
ingevoerd en wordt oorspronkelijk gevonden op het eiland Cliiloe, op 44° Z. Br. gelegen. Het kan 
derhalve geen verwondering baren dat deze plant onze winterkoude verdraagt, wanneer men 
bedenkt dat die ligging overeenkomt b. v. met het Noordelijke gedeelte van Italië, zoodat de hoogte 
waarop zij daar op ’t gebergte voorkomt dus niet zoo aanzienlijk behoeft te zijn of men verkrijgt 
reeds een aan het onze overeenkomstig klimaat. 
De Heer van Houtte, die de A . aurantiaca zelfs bij het honderd aanbiedt, voegt er in 
zijn Catalogus bij: ,/tout a fait rustique.” Ik acht het evenwel een weinigje gevaarlijk om dit hem 
zonder eenige reserve na te zeggen. Zooveel is zeker, dat deze planten onder eene ligte be- 
dekking zeer goed blijven, en dit vermindert hare waarde niets en voor niemand, daar overal in 
’t najaar een weinigje blad bij de hand is, om dat er op te werpen. 
Eene minder fraaije verscheidenheid hiervan is door Hookeu afgebeeld in het Botanical 
Magazine vol. LXI. tab. 3350, en wel onder den naam A . aurea , die als synoniem met den hier 
opgege venen moet beschouwd worden. Ook Lindley gaf eene afbeelding dezer soort in het’ 
Botanical Register tab. 1843, welke meer met de onze overeenkomt. 
Dat ze voor veel verscheidenheid — ’t zij men hier van in de natuur, op de Andes van Chili, 
ontstane of in de Europesche tuinen door kunstmatige bevruchting gewonnen variëteiten te denken 
hebbe — vatbaar is, blijkt o. a. uit de door van Houtte in zijn Flore des serres et des jardins de 
VRurope vol. XVI. p. 63 gegeven plaat, waarop een aantal verscheidenheden in de levendigste 
kleuren zijn afgebeeld, en waaruit tevens blijkt dat deze sierlijk bloeijende planten in alle opzigten 
waard zijn meer bij de liefhebbers bekend en dus beter gewaardeerd te worden dan werkelijk 
het geval is. 
Moeite vereischen ze in geenen deele, terwijl ook de prijs ervan niemand behoeft af te schrikken. 
Ze beminnen een lossen, d. i. min of meer zandigen, maar daarbij voedzamen grond, en 
laten zich zoowel door verdeeling der wortels als door zaden, die men in ligte aarde, onder glas, 
liefst spoedig na de inoogsting, zaait, zeer gemakkelijk vermenigvuldigen. Ze bloeijen in Julij 
en Augustus, en sterven na den bloei spoedig af, wanneer het tevens de tijd is om ze des ver- 
kiezende te verplanten en te vermenigvuldigen. 
