107 
Dit moge tot verklaring van het zooeven genoemde verschijnsel voldoende zijn; wenden we 
nu tot de op de nevenstaande plaat afgebeelde plant. 
Californië is een rijk land; niet alleen toch dat de bodem veel edel metaal bevat, maar hij 
brengt ook een schat van planten voort, die zich door sierlijkheid van ontwikkeling of fraaije 
bloemen onderscheiden, en waarvan een groot aantal eerst in de laatste eeuw wetenschappelijk 
beschreven, vele pas, sedert op dat land om zijne grondproductie de algemeene opmerkzaamheid 
gevestigd werd en het een groot aantal Europeanen van allerlei gehalte tot zich lokte, naar ons we- 
relddeel werden overgevoerd, waar ze thans de tuinen niet weinig tot sieraad verstrekken. 
Vooral onder onze tegenwoordig meest geliefde éénjarige gewassen zijn er een aantal, die 
van Galifornischen oorsprong zijn, en opmerkelijk is het inderdaad dat die planten van beperkten 
levensduur, welke daar oorspronkelijk thuis behooren, zich over ’t algemeen door een keuiïgen 
bloei kenmerken. 
Ik was aanvankelijk voornemens hier het een en ander omtrent de éénparige planten in ’t 
midden te brengen, wat ik echter tot eene volgende gelegenheid, die vermoedelijk wel spoedig 
komen zal, wil uitstellen. 
De familie der Hy drop liyl 1 eën, waartoe deze plant behoort, wordt gevormd door een zeey 
beperkt aantal geslachten, alle van Noord- Amerikaanschen oorsprong, terwijl alleen het geslacht 
Phacelia ook in Chili en Peru aangetroffen wordt. Alle zijn ze sints langeren of kortoren tijd 
lievelingen der beminnaars van fraaije zomerbloemen, en zullen, dank zij haren fraaijen bloei, wel niet 
ligt aan vergetelheid prijs gegeven worden. Eutoca , Phacelia , Nemophila leveren ettelijke uitne- 
mend fraaije soorten op, terwijl de overblijvende Hydrophyllums in elke verzameling van zooge- 
noemde ,/ vaste planten” aangetroffen worden. 
Het geslacht Whitlavia werd het eerst ontdekt door den Ierschen reiziger Thom. Coulter, 
die Noord- Amerika doorreisde en gedroogde voorwerpen van het tweetal door hem ontdekte soor- 
ten naar Engeland zond, alwaar die planten, in 1845, door Dr. W. H. Harvey, naar een 
Engelsch natuurkundige Whitlav genoemd werden. Beide soorten verschillen hoofdzakelijk van 
elkander door de grootte der bloemen, 'twelk dan ook Harvey aanleiding gaf om de ééne 
Whitlqvia grandijlora (de grootbloemige W.), de andere Wh. minor (de kleinere) te 
%* 
noemen. Uit den aard der zaak heeft de eerste, uit een schoonheidsoogpunt, de meeste waarde. 
De kleinbloemige komt dan ook wel hier en daar in botanische tuinen voor, maar bleef in die 
der liefhebbers eene vreemdelinge, gelijk de zaden ervan dan ook in geen der handelscatalogi 
worden aangeboden. Eerst in 1853 werden zaden dezer beide planten door den Engelschen reiziger 
William Lobb naar Engeland overgezonden, alwaar zij in het volgende jaar bij de heeren Yeitch, 
te Exeter en te Chelsea, bloeijende gezien werden. 
Een éénjarig gewas, dat vrij gemakkelijk en overvloedig zaad voortbrengt, en, wat zijne ont- 
wikkeling en bloei betreft, niet direct van een warmen zomer afhankelijk is, éénmaal in Europa 
bloeijende, blijft niet lang eene zeldzaamheid. Gewoonlijk is die plant reeds in het tweede, 
jaar in veler handen en een jaar daarna algemeen verspreid. Is ze dan werkelijk fraai, zoo wordt 
zij met ieder jaar meer algemeen; heeft men er evenwel te hoog van opgegeven, dan verdwijnt 
