108 
ze weder ongemerkt. De Whitlavia, althans de grootbloemige soort, verkeerde in het eer- 
ste geval. 
Deze plant bereikt naauwelijks vijftig centimeters hoogte ; gewoonlijk liggen de stengeltjes 
half naar den grond gebogen en rijzen met het topgedeelte overeind, om daar met een rijken en 
sierlijken bloei te prijken. De bloemen zijn blokvormig, zoodat de bloemkroon, hoewel, gelijk 
uit de slippen blijkt, oorspronkelijk uit een vijf Lal blaadjes bestaande, toch wat men noemt, één- 
bladerig is. Die blokvormige kroon, van onderen door vijf smalle kelkblaadjes gesteund, is van 
eene zeer fraai blaauwe kleur, het donkerst aan de keel, d. i. de ingang der kroon, en lichter van 
binnen; de vijf meeldraadjes, die een tweespletigen stempel omringen, komen even uit de bloem 
te voorschijn. 
De bloemen komen ten getale van 5, 6 of meer achtereenvolgend aan den top des sten- 
gels of der zijdelingsche takken te voorschijn; deze top is naar buiten opgerold en ontrolt zich 
naarmate de bloemen, natuurlijk van onderen af, ontluiken. Deze bloeiwijze, die bij alle planten 
van deze familie waargenomen kan worden, is inderdaad zeer karakteristiek, en eveneens eigen 
aan eene andere algemeen bekende plantengroep, die der Ruwbladige (Borragineë n of 
Asperifoliën), waartoe o . a. de Heliotroop ( Ileliotrop mm eurqpceum) en het Vergeet- 
mij -nietje (Myosotis palustris) belmoren. Die als een slakkenhuis opgerolde bloeitopjes, uit 
welke gestadig nieuwe bloemen zich ontwikkelen, geven, hoe weinig beteekenend dit karakter 
in dit opzigt ook schijnen moge, aan het geheel toch inderdaad een zeer bevallig aanzien. 
Men zaait ze tegen het einde van April in den 'open grond, waarna de plantjes reeds in 
Junij beginnen te bloeijen, en, niettegenstaande de bloemen zeer spoedig afvallen, goed blijven 
doorbloeijen tot tegen September, somtijds zelfs nog langer. 
Bij voorkeur moet men ze niet aan stokjes binden, daar ze dan veel van hare bevalligheid 
verliezen. Staan de plantjes echter geheel op zichzelf, dan worden de zeer broze takjes ligt door 
den wind afgebroken, waarom men het best doet er een klein perkje mede te bezaaijen, in welk 
geval de ééne plant de andere overeind houdt, en het geheel een los en hoogst bevallig aanzien 
verkrijgt. 
In den laatsten tijd werd eene derde zoogenoemde soort, onder den naam Whitlavia gloxynioules , 
aangeboden. Hoewel hare bloemen in kleur kennelijk van de hier afgebeelde verschillen, daar ze 
vooreerst niet zoo donker blaauw zijn en daarbij het wit binnen in de bloemkroon sterker afsteekt 
tegen het blaauw van de keel, is deze toch eigenlijk als niets anders dan als eene variëteit van de 
W. grandijlora te beschouwen; eene verscheidenheid echter die, wat de schoonheid der bloemen 
betreft, niet minder aanbevelenswaardig is dan de soort zelve. 
