110 
liefhebbers kunnen niet anders vermoeden, dan dat men, van hei-aarde sprekende,, ook hei-aarde 
bedoelt, en juist dit is niet het geval; men bedoelt bosch grond. 
Wat tot die verkeerde benaming oorspronkelijk aanleiding gaf, weet ik niet, maar vreemd is 
het inderdaad, dat men ook in België, vanwaar wij algemeen onzen boschgrond verkrijgen, en waar 
men het verschil tusschen deze en hei-aarde zeer goed kent, bij deze verkeërde gewoonte blijft 
volharden. 
Eigenlijk moest er dus staan „planten voor boschgrond”, immers alleen dit wordt er mede 
bedoeld. Volkomen juist is dit echter ook nog niet; „planten voor veengrond” is de aanbe- 
veling die met de natuur dier gewassen het beste strookt; daar de ondervinding leerde dat. wel 
alle goed voortkomen in veengrond, maar dat boschgrond voor sommige nog ongeschikt blijkt te 
te zijn, al kan die ook aan de behoeften der meeste voldoen. 
Dit is het geval met de fraaije Andromeda’ s en de daaraan verwante Vaccinmms , met de Hho- 
dodendrons en Azalea’s; met ledum , met de tegen ons klimaat geharde Heideplanten [Erica) 
enz., en ook met de Kalrnia’ s . 
Zij, die niet geheel vreemd zijn in de kennis der planten, weten dat ik hier met die zeven 
geslachtsnamen — en ik kon er nog meer bijgevoegd hebben — eene serie van de meest exquise 
heesters voor den open grond bedoel; meestal met blijvende bladeren en dus tot de altijdgroene 
of sempervirente heesters behoorende, en die, mits ze zich goed ontwikkelen, door hunnen prach- 
tigen bloei uitmunten. 
Onder deze neemt het geslacht Kalrnia eene niet onaanzienlijke plaats in, waarvan de hier 
afgebeelde breedbladerige K. ( Kalrnia latifolia ) ontegenzeggelijk de fraaiste is. 
Het bestaat uit niet meer dan een vijf- a zestal soorten, alle van Noord- Amerikaansch en oor- 
sprong en waarvan deze het allereerst in Europa bekend was. 
Het geslacht draagt den naam van Prof. Peter Kalm, een discipel van Linn^eus, die van 
1748 — 1751 Noord- Amerika bereisde, en ter wiens eere de groote meester het aldus noemde. 
Kalm berigt omtrent deze plant dat hij haar in onderscheidene provinciën van Noord- Amerika 
gevonden heeft, zooals : Pennsylvanië, Nieuw-Yersey en Nieuw-York, alwaar zij zeer algemeen aan 
berghellingen, hier en daar ook in bosschen, aangetroffen wordt; bloeijende trof hij haar het meest 
aan de noordelijke hellingen van het gebergte aan, inzonderheid waar die van riviertjes doorsneden 
werden; als alle boom en hun sierlijk groen gewaad afgeworpen hebben, geven zij aan die streken, 
door haar fraai glimmend en frisch gebladerte, nog een aangenaam en levendig voorkomen, terwijl 
ze omstreeks de maand Mei met • eene profusie van bloemen bedekt zijn, hetwelk een onver- 
gelijkelijk schoon schouwspel oplevert. 
Niemand, die dezen fraaijen heester ooit goed bloeijende zag, zal in die voorstelling iets over- 
drevens vinden. Zelfs de alleenstaande, bloeijende plant is reeds zoo fraai, dat men haar wer- 
kelijk niet genoeg bewonderen kan. 
Maar hoe nu, wanneer men de afzonderlijke bloemen naderbij beschouwt? 
Het allereerst wordt wel de opmerkzaamheid getrokken door de nog niet geopende knoppen, 
waarvan men er, tenzij de bloeitijd genoegzaam voorbij is, steeds een aantal nevens de opene 
