111 
bloemen aantreft. Deze toch zien er zoo lief, zoo kunstig uit, vertoonen daarbij zulk eene hoogst 
bevallige regelmatigheid, dat men zich geen kunstproduct voorstellen kan met meer smaak vervaardigd. 
Men houde in ’t oog, dat deze uitdrukking hier de knoppen geldt, die anders gewoonlijk niets 
bijzonders te aanschouwen geven. Ten opzigte van de bloemen toch zou ik J t niet wagen natuur 
en kunst met elkander te vergelijken. Ik zou dan vreezen te profaneeren, mij tegen de eerste te 
bezondigen. 
De knop, even als de bloemen, van eene zacht rosé kleur, is min of meer kogelvormig, maar 
vertoont op de oppervlakte een krans van een tiental zeer regelmatig verdeelde verhevenheden, 
die er bijna als kleine horentjes uitzien. Vooral bovenop gezien, geeft dit daaraan- een hoogst 
sierlijk voorkomen. 
Nog eigenaardiger echter wordt dit, wanneer men bij de geopende bloem, aan de binnenzijde 
der bloemkroon, ziet wat die hoornachtige verhevenheden eigenlijk zijn. ’t Zijn holten, kleine 
zakjes, waarin de nog niet opengesprongen helmknopjes besloten liggen. 
"W e hebben hier namelijk, behalve onder aan de bloem een kleinen vijfspletigen kelk, eene 
blijkbaar uit vijf bloemblaadjes zamengestelde éénbladerige, komvormige bloemkroon; daarbinnen 
staan tien meeldraadjes en in ’t centrum der bloem één stamper. 
Staan nu gewoonlijk in andere bloemen die meeldraadjes regtop, dit is hier niet het geval, 
ze zijn alle naar buiten omgebogen, zoodat de stamper, in plaats van door de meeldraden omge- 
ven te worden, letterlijk alleen in de bloem staat. 
De helmknopjes zijn namelijk in die kleine holten of zakjes als vastgekleefd. Gaat nu de 
bloem open, en wijkt dus de bloemkroon uiteen, dan moeten de meeldraadjes mee, en, daar ze 
met hun voet midden in de bloem staan, wordt het helmdraadje daardoor even als een stalen 
veer gespannen. 
Men begrijpt echter dat die inrigting, hoe sierlijk ze ook is, de bevruchting niet weinig in 
den weg staat, daar de helmknopjes, zoover van den stamper verwijderd, onmogelijk hun inhoud 
op den stempel kunnen uitstorten. Let men echter goed op, dan ziet men dat zulks, zelfs al waren 
ze, niet naar buiten gebogen, toch nog al moeijelijkheid inhebben zou, aangezien de stijl langer is 
dan de helmdraadjes. 
Veelal, wanneer dit laatste het geval is, hangen de bloemen naar beneden, waarvan men een 
bekend voorbeeld heeft aan de Fuchsia . Ook in die bloemen is de stijl aanzienlijk langer dan 
de helmdraadjes, maar, aangezien die bloemen steeds T onderst boven gekeerd zijn, is de toestand volko- 
men dezelfde als bij opstaande bloemen met lange helmdraadjes; immers, als T stuifmeel uit de helm- 
knopjes valt, komt het als vanzelf op den stempel teregt. — In andere gevallen zijn de insekten 
door de natuur als belast met het onbewust overbrengen van het stuifmeel; ze worden namelijk 
gelokt door eene honigachtige vloeistof onder in de bloem, en brengen, terwijl ze de eene bloem 
na de andere bezoeken, aan hun ligchaam of vleugels liet stuifmeel van de eene in de andere. 
De honig der Kalmia’s echter is zeer vergiftig, en, zonder te willen beweren dat de insekten 
die bloemen daarom niet bezoeken, kan \ toch ook wel zijn, dat ze zulks niet anders dan uit 
nooddwang doen ; als ze namelijk geene andere vinden kunnen. 
