115 
goede afbeelding van een bebladerden tak bij voegde, wijl bij met de bloemen er van nog niet 
bekend was. 
Die afbeelding — vermoedelijk de eerste, welke er van gegeven is — werd genomen naar 
een jongen boom, die toen reeds welig tierde in den vrijen grond. 
Opmerkelijk is het dat in dat gedeelte van dien hortus, hetwelk ten tijde van Heumann den 
geheel en tuin uitmaakte, en zeer digt tegen het Akademiegebonw, nog altijd een zware, krachtige 
en volmaakt gezonde Tulp eb o om staat, wiens stam bij den grond, waar hij sterk gezwollen is, 
ruim 10 voet omtrek heeft, een el hooger circa vijf voet; een zeer oude boom dus, en, zonder 
redelijken twijfel, hetzelfde exemplaar, dat door Hermann in zijn Catalogus vermeld wordt. 
In T voorbijgaan zij nog opgemerkt, dat deze en een Esc h doorn (Acer monspessulanum, door 
Hermann Acer trifolio, genoemd), misschien met nog een Goude regen, waarvan ik echter 
minder zeker ben, de eenige nog levende getuigen zijn van -den toen nog zeer primitieven toe- 
stand van deze sedert zoozeer uitgebreide inrigting. — 
De Tulp eb o om mag teregt als een der schoonste boomen aangemerkt worden, die van Noord- 
Amerika herwaarts overgevoerd werden, en toch is het aantal van deze zeer aanzienlijk. ? t Is een 
kloeke boom, niet traag, maar veeleer, wanneer hij eenmaal goed aan den groei is, welig in 
zijne ontwikkeling. 
Wat hem, de bloemen voor een oogenblik nog daargelaten, zulk een schoon voorkomen 
geeft, zijn de bladeren, die groot, frisch* groen, zeer zuivèr en steeds gaaf zijn. Op een afstand 
gezien hebben ze wel eenige gelijkenis met die van den Plataan; komt men hem echter 
naderbij dan blijkt dat ze, wat den vorm betreft de grootte en ook de kleur komen vrij 
goed overeen — met die van dezen prachtigen boom nog al verschillen. 
Die vorm is dan ook zeer karakteristiek, ja, men moge zoeken waar en zoolang men wil, 
men zal niet ligt eene andere plant of een boom vinden waarvan de bladeren in dit opzigt met 
die van den Tulpeboom overeenkomen. 
Ze zijn namelijk wat men door den botanischen kunstterm uitdrukt afgeknot , d. i. : ze loopen 
niet, zooals alle andere bladeren, in eene spitse, stompe of afgeronde punt uit, maar zijn aan 
den top door een genoegzaam regte lijn begrensd, even als ware het blad in de lengte door- 
midden geknipt, en wijken daardoor dus van alle verschillende bladvormen aanzienlijk af. 
De bloemen verschijnen gewoonlijk tegen T laatst van Junij, ook wel in } t begin van Julij 
aan de toppen der jonge takken. De bloemknoppen zijn zeegroen en loopen daardoor in 't ge- 
heel niet in 't oog, daar de drie dan nog groene kelkbladeren de overige bloemdeelen omsluiten. 
Wanneer echter de bloem zich opent, wijken die kelkbladeren terug, en wel zoodanig dat ze 
zich geheel naar beneden ombuigen. 
De bloemkroon bestaat uit een zestal min of meer ei vormige blaadjes, die volstrekt niet 
met elkander zamenhangen, maar zoodanig nevens elkander staan, dat het geheel toch eene klok- 
vormige gedaante verkrijgt; ze zijn groenachtig en aan de binnenzijde op het midden donker 
oranjekleurig gevlekt, wat ook van buiten zigtbaar is. De meeldraden, die ongeveer de lengte 
der bloembladeren verkrijgen, zijn talrijk, terwijl het centrum der bloem ingenomen wordt door 
