122 
Reeds voor Linn^eus werd het Esschekruid door de oude kruidkundigen Fraxinella 
genoemd, zijnde dit het verkleinwoord van Fraxinus, de geslachtsnaam van den Esscheboom,. 
en dat wel om de gelijkenis der bladeren met die van dezen boom. Waarom Linnteus, toen 
hij ook dit geslacht, naar aanleiding van deze enkele, toen bekende, soort beschreef, niet liever 
dezen naam daarvoor behield, in plaats van er den tot vergissing leidenden naam Dictamnus aan 
te geven, is iets wat minder begrijpelijk schijnt. 
De naam Bictamnos toch werd reeds door de oude Grieken gegeven aan eene plant, die 
menigvuldig voorkwam op den berg Bicte , in het oostelijk gedeelte van Creta. Ware dat nu de- 
zelfde plant, dan was de zaak zeer duidelijk, maar dat lijkt er zelfs niet naar. De Bictamnos 
der Grieken was een tot de familie der Lipbloemige (Labiatoe) behoorend gewas, door Lin- 
n^eus zelf Origanum Bictamnus genoemd en die met de hier besprokene niets anders gemeen 
heeft dan dat. beide een* sterk aromatischen reuk hebben. 
Vergissing is hier nog te eer mogelijk, daar het Esschekruid in Duitschland Biptam ge- 
heeten wordt, dezelfde volksnaam, waaronder de Bictamnos der Grieken (de Origanum Bictamnus 
dus) algemeen als geneesmiddel bekend was niet alleen, maar zelfs eene eerste plaats bekleedde 
onder de geneesmiddelen der Egyptische en Grieksche Godin Eileithyja of Lucina, die de 
vrouwen tijdens hare verlossing beschermde en bij stond *). 
De hier afgebeelde plant werd aanvankelijk door Linn^eus Bictamnus albus (de witte) ge- 
noemd, om de witte kleur der wortels; Ch. H. Persoon, een uit Hollandsche ouders aan de 
Kaap de Goede Hoop geboren kruidkundige, die in Leiden en Göttingen studeerde en in 
1836 te Parijs stierf, veranderde die soortsbenaming in Fraxinella , hetwelk mij ook daarom doel- 
matiger voorkomt, wijl het adjectief wit ailigt op de witte bloemen kan toegepast worden, terwijl 
er van deze soort, zooals uit onze plaat blijkt, ook eene verscheidenheid met roode bloemen voor- 
komt, die men zelfs, waarschijnlijk omdat ze zonder eenigen twijfel de fraaiste is, veel menigvul- 
cliger aantreft dan de witte. — 
De D i o s m e ë n, de familie waartoe deze plant, volgens Endlicher, behoort, is eene tamelijk 
uitgebreide familie, die hare meeste vertegenwoordigers heeft aan de Kaap de Goede Hoop, en 
zeer na verwant is aan de veel kleinere groep der Rut ace ën, waarvan de bekende Wijnruit 
(Ruta graveolens) de type is; ook. wordt het Esschekruid door enkele schrijvers tot deze laatste 
familie gebragt, eene kwestie waarvan de nadere bespreking mij hier minder doelmatig voorkomt. 
De tot beide familie* s behoorende planten kenmerken zich over *t algemeen {van de W ij n- 
ruit b. v. is dit genoeg bekend) door een sterken, somtijds scherp, somtijds zacht aromatischen 
geur, en dit is in niet geringe mate ook met het Esschekruid het geval; de oorzaak daar- 
van deel ik zoo aanstonds mede. 
Deze plant bereikt ongeveer een halve meter hoogte en vormt een bossigen struik,, 
uit verscheidene stengels bestaande. De bladeren, voor welker afbeelding onze plaat tot mijn. 
*) Wil de lezer daar meer van weten dan de ruimte mij toelaat hier mede te deelen, zoo zie hij o. p, D r . J H. Dier- 
b ach, Flora mythologica, blz. 205. 
