127 
zou laten misleiden, daar vele botanici meestal eerst na lang wikken en wegen, en na gezette 
vergelijkende studie tot een besluit kwamen. — 
Het geslacht Skimmia, reeds in 1784 door Thunberg in zijne Flora japonica beschrevenen 
waarvan toen, en lang na dien tijd, nog slechts ééne soort, namelijk de hier afgebeelde Skimmia 
japonica bekend was, werd achtereenvolgend tot verschillende familiën gebragt, n. 1. tot de II i- 
cineën, de Auranti aceën, de Lucumeën, enz., terwijl laatstelijk de beide Eransche 
kruidkundigen Emm. le Maout en J. Decaisne, in hun uitmuntend werk Traité général de hotanique 
descriptive et analytique *), het tot de niet zeer uitgebreide groep der Zantli oxileën bragten. 
I)e naam Skimmia is eene wijziging van den Japans chen naam voor dit heestertje Myama 
Sikimi oi „ Sikimi van het gebergte", terwijl de soortsnaam het vaderland aanduidt. 
Ofschoon reeds voorlang door Thunberg beschreven, dagteekent de invoering er van in Europa 
toch eerst van het jaar 1850, toen deze plant, zoo ik mij niet vergis door Fortune, naar 
Engeland overgezonden werd ; een paar jaren later kwam zij in den handel en is sedert dien tijd 
vrij algemeen verspreid. 
Het is een in den volsten zin des woords fraai, een lief heestertje, Twelk zelfs in Japan, 
waar von Siebold het in het gebergte op eene hoogte van 594 meters boven den spiegel der 
zee wild groeijende aantrof, niet meer dan 3 a 4 voet hoogte bereikt en daarin de tuinen veel- 
vuldig als sierheester gekweekt wordt; ik voeg er bij dat exemplaren zelfs van die grootte, zoo 
ze al ergens in Europa bestaan, zeker uiterst zeldzaam zullen zijn. Mooi is het als men er 
ziet die 2 voet bereikt hebben. 
De plant behoort tot de groenblijvende heesters, d. w. z. dat hare donkergroene bladeren 
eerst na drie of vier jaren afvallen, en heeft wel eenige overeenkomst met het Laurier -Peper- 
boompje ( JDaphne laureola ), waaraan echter zwarte bessen de bloemen opvolgen, die bij de 
Skimmia bloedrood zijn. 
Reeds vrij jong ontwikkelen zich de digte bloempluimen aan de uiteinden der takjes. De 
bloempjes bestaan uit een vijfslippigen kelk, eene vijfbladeiïge, witte bloemkroon, daarmede afwis- 
selend vijf meeldraadjes en één stamper, die van onderen uit een kogel vormig groen vrucht- 
beginsel bestaat, terwijl op een kort stijltje een kopvormige stempel zit. De bloemen hebben 
een zachten, aangenamen reuk. 
Niet lang na den bloei worden de bloemsteeltjes zoowel als de blijvende kelkslippeh bruin, 
waarna de vruchtjes, als ze de grootte eener erwt bereikt hebben, hoewel ze niet rond maar iets 
langwerpiger van vorm zijn, eene donkerroode kleur verkrijgen met eene glimmende opperhuid. 
Daar deze vruchtjes zeer lang aan de steeltjes bevestigd blijven, en er zelfs nog stevig aanzitten 
als die van het volgende jaar reeds vrij ontwikkeld zijn, strekken ze het heestertje tot een waar 
sieraad, en van den milden bloei kan men zich eenig denkbeeld vormen, wanneer ik zeg dat ik 
op dit oogenblik een in een pot gekweekt heestertje van nog geen V/ 2 voet hoogte voor mij 
heb staan, met niet minder dan 12 vruchttrossen, elk uit ongeveer twintig vruchtjes bestaande,. 
* Paris, Firmin Didot JFrères & C°. — Dit werk bevat niet minder dan 5,500 zeer franje on duidelijke houtgravuren. 
