131 
Onder elke bloem, maar niet vlak daar tegenaan, bevindt zich een klein groen blaadje, en 
zoo ook daar, waar de bloemsteel zich in tweeën splitste. Het zijn zoogenoemde schutblaadjes, 
die ik daarom niet onvermeld wilde laten, omdat men ze voor kelkblaadjes zou kunnen houden, 
terwijl toch hier de kelk door die vijf groote witte blaadjes vertegenwoordigd wordt, die gezamen- 
lijk het voorkomen van een bloemkroon hebben. 
De kelk heeft zich hier weder buitengemeen sterk ontwikkeld en is daardoor het sieraad 
der plant; ten gevolge van die sterke ontwikkeling der kelkbladen echter bleef de bloemkroon 
er onder, zoo zelfs, dat velen deze over ’t hoofd zouden zien. 
Let men echter slechts een weinigje op, dan ziet men dat tusschen die groote, witte kelk- 
bladeren en de zeer talrijke meeldraden nog eene serie van andere organen aanwezig is. ’t Is een 
aantal groene bekertjes, aan korte witte steeltjes bevestigd en die alle krom naar boven gerigt 
zijn. Daar ze echter iets korter zijn dan de meeldraden en deze zich weldra wijd uiteenspreiden, 
komen ze weinig in ’t gezigt. 
— Waartoe die bekertjes? want die organen van zulk een bijzonderen vorm hebben zeker 
ook eene bijzondere bestemming. — 
Als ge er een in de lengte opent dan zult ge zien dat op den bodem ervan een kristal- 
heldere droppel klevend vocht ligt. 't Is de nectar, door deze bloemen bereid en in die 
bekertjes bewaard, welke organen om die reden dan ook nectarieën of honigbakjes ge- 
noemd worden. 
Welnu, die krans van nectarieën, bij deze soort ten getale van vijftien, vertegenwoordigt de 
bloemkroon. De bloembladeren hebben een onaanzienlijk uiterlijk verkregen, dat is waar, maar 
ze moesten ook voor eene andere bestemming geschikt worden, in dit geval gewis van veel meer 
beteekenis. 
De door en in die nectarieën afgescheide honig toch is, gelijk inzonderheid de onder- 
zoekingen van den jongsten tijd leerden, in verband met het leven der insecten, die voor de 
bevruchting veler bloemen en hare daarvan afhankelijke vermenigvuldiging van veel belang zijn, 
voor de planten zeer gewigtig. 
De meeldraden zijn talrijk en omgeven een acht- of tiental stampers, die met hun gezwollen 
voet, de vruchtbeginsels, digt tegen elkander aan staan, terwijl de stijlen met de naauw zigtbare 
stempels een weinig van elkander afwijken. 
Wanneer men zulk eene bloem bovenop ziet, met hare vijf witte of zacht roode kelkbladeren 
die aan den voet helder groen zijn, en de talrijke meeldraden, deels over de bekervormige bloem- 
blaadjes heengebogen, deels digt om de stampers gedrongen, en waarboven de aan den top 
bruinachtige stijltjes zich fier verheffen, als ware coquetten spottende met de pogingen van dat 
tal van aanbidders, dan zal men gewis met mij instemmen wanneer ik zeg dat de bloem van 
den Zwarten Nieswortel veel schooner is dan men dacht. 
Maar hoe schoon die bloem ook is, deze plant moet daarom toch onder de zoogenaamde 
vergiftige gewassen gerangschikt worden, al is ze dan ook niet zoozeer te vreezen, dat men dit als 
eene reden behoeft te beschouwen om haar uifc de tuinen te weren, ’t Zal toch gewis niemand 
