132 
in de gedachten komen om de bladeren dezer plant als groente of hare wortels tot voedsel te 
gebruiken. Overigens is het zaak zich er voor te wachten hare bloemen, en die van elke andere 
uit deze groote en zeer verbreide familie, in den mond te nemen; wat trouwens altijd als eene 
zeer onvoorzigtige liefhebberij beschouwd moet worden. 
Dit neemt echter niet weg dat deze plant oudtijds als een goed geneesmiddel, inzonderheid 
tegen krankzinnigheid, werd beschouwd, waarvan de uitvinding aan den beroemden Griekschen 
geneesheer Melampos, die, als ik mij niet vergis, ten naastenbij vijftien eeuwen voor onze tijd- 
rekening leefde, werd toegeschreven. Zij zou toen inzonderheid gegroeid hebben op het eiland 
Antikyra in de Aegseïsche zee en, gelijk men tegenwoordig hun die aan zielsziekten lijden het 
verblijf op eene badplaats aanbeveelt, zoo zond men hen toen daarheen, om er dien wortel versch 
te kunnen gebruiken. 
Het mag inderdaad vreemd schijnen dat planten, die zoo fraai zijn, zoo weinig zorg ver- 
eischen en daarbij zoo vroegtijdig bloeijen, zoo schaars bij de liefhebbers, ja zelfs bij de kweekers 
worden aangetroffen, welke laatste, zoo ze er zich al mede bezighouden, zich meestal tot de hier 
afgebeelde bepalen, die zeker als eene der fraaiste kan beschouwd worden, maar daarom op verre 
na de eenige niet is, die om hare fraaije bloemen verdient gewaardeerd te worden. 
Er zijn evenwel kweekers, die zich met ware ingenomenheid aan de kuituur ervan toe- 
wijden. Zoo hebben Sauer te Berlijn en Rantonnet te Hyères zich met goed gevolg op de 
hybridisatie der verschillende soorten, en daaronder zijn er met purperkleurige, met roode, met 
gestippelde bloemen, toegelegd en er zeer fraaije verscheidenheden uit gewonnen. 
Doch, al bepaalt men zich alleen tot de oorspronkelijke soorten en de door sommigen voor 
soorten gehoudene variëteiten, dan nog is de keuze vrij ruim. In den zeer uitgebreidén en 
degelijken catalogus van Haage en Schmidt te Erfurt vind ik er o. a. een veertiental voor zeer 
lage prijzen aangeboden. 
Meest alle verdragen onze winters volmaakt goed; enkele verlangen eene ligte bladbedek- 
king ; de daaraan verbondene moeite is echter zoo gering, dat er geene reden bestaan kan om dien 
maatregel niet op alle toe te passen. Hoewel ze in schier eiken grond groeijen, is toch een niet 
al te schrale en te drooge bodem aan te bevelen, terwijl eene min of meer beschaduwde stand- 
plaats verkieselijk is. 
